Takvim

"Sen kimsin?"

Bu sorusuyla gözlerinin içine baktım. Fakat uzun sürmedi bakışım. Tekrar başımı yere eğdim. Bir cevap vermeliydim. Acıyla yutkundum ve titreyen sesimle,

"B...ben Öykü." Dedim.

Adamlardan biri,"Efendim bu adamı ne yapalım?" Diye sorduğunda Ömer bakışlarını benim üzerimden çekmeden,

"Gidin gömün bir ormana." Dedi.

Adamlardan biri ölen adamla ilgilenmeye başlayınca diğer adamlarda yardım etmeye başladı.
Bir cesedi gömmek bu kadar basitmiydi. Kesin benim de sonum o adam gibi olucaktı. Beni de öldürecekler bir ormana gömeceklerdi. Düşüncelerimden dolayı gözlerim yine doluyordu. Adam bir saniye bile bakışlarını üzerimden çekmeyince sonunda dayanamadım ve sesim titresede korkudan ölmek üzere olsamda konuşmaya başladım. Sustuğum zaman kendimi savunmuş olmayacaktım.

"Lütfen bırakın beni. Ben birşey gör...görmedim."

"Yalvarırım bırakın beni. Çok korkuyorum lütfen."

"Kimseye birşey demicem. Emin olun."

Adam gözümden düşen yaşı silmeye kalınca geri adım attım. Gözümden akan yaşı neden silmeye çalışmıştı anlamadım. Birinin ağlaması sanki çok da umrumdaydı. Geriye doğru adım atınca Ömer'in eli havada kalmıştı. Elini yumruk haline getirip indirdi.

"Sen görmemen gereken birşey gördün. Ama ben sana merakın iyi birşey olmadığını zamanla öğreticegim." Dediğinde ağlamaya devam ettim. Hıçkırıklarım depoda yankılanıyordu. Gözlerim yavaş yavaş kapanıyordu. Sadece Savaş diye mırıldanıyordum. Bağırsam beni öldürürler diye korkuyorum. Son kez Savaş dediğimde daha fazla dayanamadım. Bedenim yere yığılırken belimde bir el hissettim. Gözlerim yavaş yavaş kapanıyorken karşımda kaşlarını çatmış koyu kahve renginde gözleri gördüm. Bu gözleri anlaşılan daha çok görmek zorunda kalacaktım.