Σκεφτόμουν να γράψω μια ιστορία, μια ιστορία βγαλμένη από την ζωή. Αλλά έπειτα σκέφτηκα πως δεν μπορώ να γράψω μια ιστορία που να βγάζει λογική με τόσες σκέψεις που τριγυρνάνε στο μυαλό μου.. Θεώρησα λοιπόν καλύτερο να γράψω αυτές τις σκέψεις. Αυτό λοιπόν είναι το "Night thoughts", κυριολεκτικά δηλαδή night thoughts. Κάθε κεφάλαιο θα είναι κάποιες σκέψεις που κάνω, συγκεκριμένα το βράδυ, κάποιες σκέψεις και συναισθήματα που πολλοί τα νιώθουν και τα σκέφτονται. Ίσως με το να τα γράφω, κάποιος να βοηθηθεί, ίσως να με βοηθήσει και μένα την ίδια! Γενικά πιστεύω πως το να διαβάζεις τις σκέψεις και τα συναισθήματα του άλλου και να βλέπεις ότι δεν είσαι ο μόνος, είναι ίσως μια μικρή ελπίδα, μια αχτίδα σε αυτό το σκοτάδι της ζωής. Από την άλλη ίσως αρκετούς από εσάς να σας μελαγχολήσουν, ίσως όμως και πάλι να σας κάνουν να αλλάξετε τον τρόπο σκέψης σας. Anyway, πολλά είπα, αυτό που θέλω είναι απλώς να σας κάνει να νιώσετε κάτι, να σας αγγίξει.
"ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΕ ΞΑΝΑΔΏ ΜΠΡΟΣΤΆ ΜΟΥ" μου φωνάζει καθώς πιάνει ένα βάζο και το ρίχνει στο πάτωμα.
Χιλιάδες γυαλιά εκτοξεύονται στο πάτωμα ενώ μερικά στα πόδια μου.
"Άσε με να σου εξηγήσω..."ψιθυρίζω και πάω να τον ακουμπήσω στο μπράτσο αλλά με σπρώχνει μακριά.
"Τι να μου εξηγήσεις ρε Δανάη; ΤΙ; ΣΑΣ ΕΙΔΑ"ουρλιάζει σφιγγοντας τις μπουνιές του. Το στήθος του ανεβοκατεβαίνει και παίρνει βαθιές ανάσες.
Δεν θέλει να με ακούσει. Υπάρχει εξήγηση αλλά εκείνος δεν θέλει να με βλέπει από εδώ και στο εξής.
"Όταν μάθεις την αλήθεια θα καταλάβεις πόσο μεγάλο λάθος κάνεις αυτή την στιγμή και θα είναι αργά. Πολύ αργά" του λέω σκουπιζοντας τα δάκρυα από τα μάγουλα μου.
Τα λόγια που μου είπε ήταν σκληρά. Η στάση του απέναντι μου ήταν σκληρή.
Ίσως εδώ τελειώνουν όλα.