Green eyes

Liz is het stille meisje dat je iedere dag laat in de middag in het café aan de overkant zult vinden. De ene keer met een boek en de andere met een pen en een notitieboekje, maar altijd bestelde ze hetzelfde. Een kop koffie met 2 schepjes suiker en een scheutje melk. Soms zat ze er uren achter elkaar in haar boekje te schrijven terwijl ze af en toe van haar kop koffie sipte. En soms zat ze er uren lang uit het raam te staren, haar koffie onaangeraakt en allang ijskoud. Heel soms had ze haar zwarte oordopjes in met muziek, dat zo hard stond dat je er twee tafeltjes verder nog van mee kon genieten.

Niet dat ze zich ook maar iets aantrok van de nijdige blikken die haar kant op werden gestuurd. Daar was ze al aan gewend. En helemaal onterecht ook. De meeste mensen vonden haar al onbeschoft zonder dat ze haar mond ook maar had opengetrokken. Gewoon, omdat ze een neus ringetje had en aparte kleding droeg. Gek werd ze ervan, maar niet gek genoeg om zich te veranderen. Ze was zichzelf, en als iemand anders daar problemen mee had, wist ze meteen wat ze aan diegene had.

Harry is de vrolijke jongen die bediende is in diezelfde café en altijd naar ''het meisje met de mooie ogen '' zat te staren. Hij vond haar zogezegt ‘’interessant’’ en wilde haar dolgraag leren kennen. Helaas voor hem, was dat niet wederzijds. Maar daar ging verandering in komen.