●KIRIK BEYAZ●

Ruhlar kirli bedenlerden ayrılarak yükselip göğe çıkınca.Kalpler kan kırmızısından Siyahın asaletine varınca,nefes aşık olur.hemen olmaz;Nefret ede ede, tiksine tiksine, hep içinde var olan kini anımsamış gibi öksüre öksüre.
Gördüğü,duyduğu Ve hatta çok önceden de tatdığı bir duyguyu yeniden görür,duyar ve tadar gibi.O ikinci kez birine can verir.Nefes ağacın salgıladığı temiz havaya değil,onun arasına gizlenen zehirli ve ölümcül havaya aşık olur."Neden?"diye sorulmaz Çünkü o da bilmez neden yararı olanı değil de zararı olana aşık olduğunu.
Cama hüzünle vuran gözyaşları,kulakları sağır eden sessiz çığlıklar ve dondurucu derecede soğuğun ortasında sararmış yapraklarını döken gövdeler... Yetmez hiçbiri nefesin zehirli havaya duyduğu kederli ihtiyacı anlatmaya.Bu öyle bir ihtiyaç ki nasıl gökkuşağının renkleri olmadığında bir hiçse nefeste kirli havasını solumadan bir hiçtir.Nefes zehrine öyle bir aşık olmuştur ki;Ya onu solumayacak ve sonsuza dek hasretini çekecek ya da sonunda ölüm olduğunu bile bile kavuşacak sevdiceğine...