Maybe Destiny ( Ps' Young Man Series #1 )

I thought she was Blair. I hope she is. I wish she is. Para naman maging masaya ako ngayon kahit papaano, kahit sandali. But she was really different from Blair. Their fashion, hairstyles, attitude, expression, because the Blair is here now in front of me sitting in front the piano that amidst us, playing the familiar piece by yiruma, is more sophisticated and more attractive, makulit. Unlike Blair, she is very simple, innocent, modest, a things that made me fell with her. And those presence, hinahanap-hanap ko parin. Hinahanap-hanap ko parin sa taong nasa harapan ko ngayon. I know, it is wrong. Pero hindi ko mapigilang isipin siya.

"Aaron, I'm not Blair." She said. Bakas sa kanya ang lungkot at sakit.

The Blair is now talking is more expressive. Has really beautiful and expressive eyes. Kung si Blair, itinatago ang sakit, ang lungkot nito sa sulok. Siya ipinapakita niya.

They are really different.

"Aaron, please.." Pagmamakaawa niya na binbalewala ko sa halip ay patuloy parin ako sa kakamasid sa kanya.

Pero mas lalong lumabas ang tindi ng sakit sa mga mata niya.

"Don't look at me like that as if I'm Blair."

Ang pagsusumamo niya, it was a familiar gesture to me. A gesture that I miss a lot from Blair.

I hate it! Iba ang taong nasa harapan ko but I can't stop thinking about Blair.

Hindi nakawala sa paningin ko ang sabay na paglandas ng luha siya kanyang pisngi. Hindi parin mawawala ang tindi ng sakit sa mga mata niya. Nagmamakaawa. Nahihirapan. Pagod. Sakit. 'Yong parang unti-unting siyang winawasak? Dahilan ng tinding kirot na nararamdaman ko ngayon.

Nasasaktan ko na ang babaeng to. We should stop this. Wala na rin namang magbabago pa. Kasi si Blair lang, ang mahal ko, ang mamahalin ko.