Ölüme Koşarken

"Deli değilim ben. Sadece deliliğe mahkum bırakılmış bir suçluyum."

_______________________

"Benim olmaya hazır mısın Arzu? Tenimin teninle harmanlanmasına hazır mısın?" Hazırım ama senin olmaya değil, ecelin olmaya...

Arkamda bulunan bedenini ani bir hareketle üzerimden atıp yüzlerimizi karşı karşıya getirdi. Tamamen dudaklarıma odaklanan gözleri şehvetten uzak değişik bir parıltıyla parlıyordu. Anlayamamıştım.

"Bugün dudaklarım, dudaklarını mühürleyecek. Yarın ise ruhum ruhunu." Yanaklarıma şefkat dolu bir öpücük kondurdu. "Bu, tamamen benim olana kadar devam edecek. Gelecek ya da geçmiş önemsiz. Var olduğun her an, benim olmanı istiyorum."

Dudakları olduğu yeri bir daha öptü. "Her zaman." Üç.

Dudaklarıma biraz daha yakın bir yerden öptü. "Benim olmanı." İki.

Hemen dudaklarımın kenarına sert bir öpücük kondurdu. "İstiyorum." Bir.

Tam dudaklarımın üzerinde duraklayan dudaklarını değdirmeden önce bir nefeslik süre boyunca bekledi.

Bu ittifak kurmuş ruhum ve benliğim için yeterli bir süreydi. Ve sıfır.

İttifaktan doğan vahşi canavar bir nefeslik sürede keskin pençelerini karşımdaki adamın boynuna geçirmiş, tutsak olduğum azap çukurundan geçici olarak çıkarmıştı beni.

"Ben istemiyorum ama!" Boğazımdan gelen hırıltılı ses bana yabancıydı. Ben konuşmuyordum o an. Benim sesim değildi, ittifaktan doğan içimdeki canavarın sesiydi.

__________________

Bomba gibi bir hikayeyle tekrardan aranızdayım.

Kırık bir hikaye bu.

Acı, aşk, dostluk, delilik, sadistlik, acımasızlık... Her birinden fazlaca var.

Bir delinin hikayesini benim gözümden okumaya var mısınız?

Bu serüvene benimle beraber ilerlemeye ne dersiniz?

Kimyager2017 sizleri hikayesinde ağırlamaktan onur duyar.?

Sevgilerle?