ÖMÜRLÜK İHANET

⚫

'Nasıl bakıyorsun bana sen, nasıl tiksiniyorsun'

Gözlerini kırpıp bi adım yaklaşınca titreyen soluk sesim iyice kesildi.

'Tiksinmiyorum'

Ruhsuz soğuk eksik bi ses. Bi adım daha attım.

'Bana nasıl baktığını biliyor musun?'

Bilseydi oysa... 'Beni suçluyorsun. Beni niye suçladıgını bile bilmiyorum. Sen ne yapıyosun Yiğit'

'Ben bilmiyorum Ömür kafam karışık'

'Kafan karışık demek' Bozulan sinirimlee güldüm ona

'Kafan karışık. Nasıl bi karışıklık o. Ne istiyosun sen benden. Bişey mi kanıtlamam lazım sana'

'Bişey yapmana gerek yok'

Inanılacak gibi değildi bütün bunlar. Öyle farklıydı ki . Dümdüz konuşuyordu. Kimdi bu adam diye sormadan edemiyordum

'Doğru. Baksana ! Annesinin orospu dediği kız için sokağın ortasında 'acaba orospu mu' diye soran bi sevgilim varmış '

Yüzüne haykırıyordum artık.

'Saçmalama ben öyle bişey söylemedim Ömür'

Bi adım yaklaşıp aramızdaki mesafeyi tamamen kapattı

'Niye demedin peki ? Ömür öyle bi kız değil niye demedin '

Cevap yoktu. Bu hali beni bitiriyordu. Ardı ardına düştü yaşlar gözümden.

'Demedin çünkü senin gözünde ben tam da öyleyim değil mi'

Gözlerime iyice baktı.

'Cevap versene !'

Elini koluma koyup 'bağırma Ömür herkes bize bakıyor' dediği an ıkı elimle göğsünden geri ittim onu

'Başlarım sana da insanlara da ! '

Yanaklarımdaki yaşları elimin tersiyle sildim. Ikı adım geri atıp bağırmaya devam ettim

'Orospu muyum ben !'