Poor Girl Becomes A Queen

"Panganay ka pa namang anak! Inuuna mo pa yang pag-aaral mo kaysa sa mga kapatid mo!" Sigaw sakin ng Nanay ko.

Sa squatters area lang kasi kami nakatira kaya gusto ko sana makapagtapos ng pag-aaral. Lalo na at scholar naman ako ni Mayor. Kaya hindi ako masyadong nahihirapan sa financial sa eskwelahan. Oo nga't kulang pa rin yun dahil sakto lang iyon sa tuition fee at miscellaneous fee na kailangan kong bayaran sa eskwelahan. Basta't hindi bababa ang grades ko sa 85 tuloy ang scholarship ko. Kaso di maintindihan ng nanay ko yun. Wala siyang pakialam para sa bukas. Ang mahalaga sa kanya ay yung ngayon.

"Maghanap ka muna ng makakain! Hindi yung uunahin mo pa ang pagco-computer para lang diyan sa walang kwentang assignment mo! Kunyari ka pang nagtatrabaho sa gabi. Nauuwi lang naman sa mga walang kwentang projects mo!"

Hindi ko sinasagot ang Nanay ko. Hinahayaan ko lang siyang talakan at sabihin lahat ng gusto niyang sabihin. Hindi naman kasi totoong napupunta lang lahat ng pinagtrabahuhan ko sa mga school works ko yung iba nauuwi sa pang-araw-araw na baon ng mga kapatid ko. Tsaka hindi ko naman masyadong ginagastusan yung mga projects ko, puro gawang recycle nga yun eh.

"Kapag ganyan ka ng ganyan eh lumayas ka na dito. Wala ka na ngang naitutulong. Wala ka pang silbi! Dyan ka na nga!!!" Sabay alis ng Nanay ko.

Si Nanay talaga, dinadaan nalang lagi sa init ng ulo. Mabait naman yung Nanay ko eh, kapag tulog. Haha.

*booogggggsssshhhhh*

Biglang may bumangga sa puro yero naming bahay.

"Naku naman. Katatagpi lang ni Tatay nito, nasira na naman." Inis na sabi ko.

Lumabas ako para tignan kung ano ang nangyari. Namangha ako dahil may malaking kulay pulang kotse ang nakabangga sa bahay namin.

"Aray ko po!" boses galing sa loob ng kotse.

"Naku nakalimutan kong may tao nga pala." Natatawa kong sabi.

Dali-dali kong tinignan kung sino yung taong nasa loob.

"Gabriel?!" Gulat kong sabi.

"Huh?", sabay tingin sakin, "Michelle Faye? Ikaw ba yan?" Ika nya.

Tsk patay..