In naam van de liefde

'Als mens voelen we heel erg veel, te veel. We ontvangen elke prikkel uit de omgeving en worden daardoor bloot gesteld aan alles. We geven ons zelf over alsof we Egyptische slaven zijn onder de voeten van de rijke Godinnen. Voelen willen we niet, dus bedenken we verschillende tegenaanvallen. Sommigen hebben een schild, die ze soms laten vallen. Anderen hebben een muur om hun heen, die niemand of niets zal kunnen breken. Maar naast alle gevoelens, is er dat ene. Dat ene dat meer is dan een gevoel, dat meer is dan een prikkel. Het gevoel dat alles inhoudt: warmte, genot, intimiteit, en verbintenis. Dat gevoel is de zo bekende liefde. Als mens vraag je je zelf af waarom het zo belangrijk is. Het antwoord daarvoor? Omdat er niets dieper is dan dat. Het is een dieptegang die iedereen wil ontdekken. Het is een mysterie dat je hart nog moet ontmoeten. Het is de verandering van je innerlijke aard. Het is een warmte die je levend verbrandt. Een simpele ziel, 2 licht bruine ogen en bloedrode lippen worden machtig'. En dat is wat er gebeurde bij me, Ik wou het spelletje ook wel eens spelen, niet wetend wat ik allemaal verloor. Alsof het een casino is, we gokken maar op winst maar als we verliezen, dan verliezen we echt. En heb ik gewonnen?

Naar: Hoofdstuk 1, verloren of gewonnen?