ANNEM ( Tamamlandı )

ANNEM ( Tamamlandı )

  • WpView
    LECTURAS 1,199
  • WpVote
    Votos 242
  • WpPart
    Partes 11
WpMetadataReadContinúa
WpMetadataNoticeÚltima publicación vie, jun 1, 2018
WpInfo
No ficción
"Hayır, hayır benim annem ölemez. Hayır. Anne ac gözleri. Ölemezsin sen, hayır. Yaşamalısın. Daha seninle geçireceğimiz onca güzel günümüz var. Sen niye ölüyorsun anne? Ellerimden neden kayıp gidiyorsun? Senin yerine ben ölmeliydim. Hem bugün benim-benim doğum günüm. En mutlu günümü en acı günüm çevirme anne. Ne ölü aç gözlerini. Ben olmadım kızım yaşıyorum de. Ben sensizliğe dayanamam." "Annemi. Annem kendisini unutmuş ama. Ben onsuz yaşayamam ki. Ben onsuz bir hiçim. Onsuz olan he şey de benim için bir hiç. Bütün her şey, bu ev, para , son moda kıyafetler, son moda eşyalar hepsi gitsin ama annem gelsin. Annemsız hepsininde gözümde beş para değeri yok. Ben onca malı mülkü istemiyorum, ben annemi istiyorum. Anneeeeeeeee."
Todos los derechos reservados
#122
annem
WpChevronRight
Únete a la comunidad narrativa más grandeObtén recomendaciones personalizadas de historias, guarda tus favoritas en tu biblioteca, y comenta y vota para hacer crecer tu comunidad.
Illustration

Quizás también te guste

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-
  • Vatan Uğruna
  • Karven
  • Halısaha |texting
  • Sessiz Yemin

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

Más detalles
WpActionLinkPautas de Contenido