Łatwo zabić

Dwa tomy
Próba normalnego życia kończy się fiaskiem i Blake musi wrócić na stare śmieci. Zmieniły się rządy, technologia, ale zabijanie się nie zmieniło. Zawsze był ktoś do usunięcia i ktoś od brudnej roboty, jak ona. Jednak sama nie jest w stanie pokonać całego wszechświata i przez to kłopoty czyhają za rogiem. Czy da się zapobiec nieszczęściom? Czy da się wejść do gangu i wyjść z niego cało? Czy da się w ogóle przeżyć na dłuższą metę, będąc płatnym zabójcą?

***
- Dobrze kolejne pytanie. Ile masz lat? - milczałam, więc znów dostałam w brzuch.

- Dziewiętnaście - syknęłam zgodnie z prawdą.

- A więc czym takie dziecko jak ty sobie zasłużyło na pobyt w moim magazynie? - zapytał z kpiną w głosie.

- Ty mi, kurwa, powiedz - warknęłam, ale o dziwo tym razem nie dostałam.

- W przeciągu ostatnich tygodni, znaleźliśmy dziesięciu naszych martwych ludzi. Bardzo dziwnym zbiegiem okoliczności, zawsze byłaś w pobliżu - powiedział chłodno mężczyzna.

- Jak to udowodnisz? - zapytałam z kpiną w głosie.

- Nie potrzebuję dowodów. Wystarczy, że to wiem - syknął. - Jakim magicznym sposobem się tam znalazłaś?

- Magicznym? Jestem cholernym Voldemortem - odpyskowałam, za co dostałam kolejne uderzenie. Brzuch zaczynał boleć mnie coraz bardziej, ale nie jestem słaba, wytrzymam.

- Musiałabyś nie mieć jebanego nosa. I zaraz może się tak stać, jak nie zaczniesz gadać prawdy! - wyprowadziłam go z równowagi, bo wstał i wyciągnął nóż.

- Okey, to ja ich zabiłam - westchnęłam po chwili.

- Nie pierdol. - kolejne uderzenie. - Kto z tobą był i kto ich zajebał!? - Mężczyzna podszedł i rozciął mi kawałek skóry na brzuchu, co spowodowało mój stłumiony okrzyk.

- Mówię ci, kurwa, że ja! - krzyknęłam wkurzona, że mi nie wierzy.

- Taka dziwka jak ty nie poradziłaby sobie z tyloma facetami!

***
CZĘŚĆ DRUGA - Złamałam zasadę. Mam coś do stracenia - również w tej