Ειμαι νεκρη αναμεσα σε ζωντανους,ιδια αναμεσα σε διαφορετικους,ο μοναδικος κανονας στις εξαιρεσεις,η σιωπη που περιβαλει τα βουητα,το σκοταδι που δινει νοημα στο φως,ο φοβος που αναστατωνει την γαληνη,η φωτια αναμεσα στην θαλασσα.
Αγαπουσα την ησυχια και την μονοτονια της ζωης μου.Μπορει να ηταν αχρωμη,ισως συνηθισμενη αλλα ηταν ασφαλης.Μια απλη,ανουσια καθημερινοτητα γεματη απο αηχα τραγουδια και αορατες οπτασιες.Βυθισμενη σε ενα απλετο, φαινομενικα αψεγαδιαστο φως.Μεχρι που ολα αλλαξαν.Ενα βιβλιο ηταν η εισοδος για τις πυλες ενος νεου κοσμου.Μυηθηκα στο σκοταδι,στην αδρεναλινη,το μυστηριο,τις ατελειωτες αναπαντητες ερωτησεις και τις πιο σοβαρες αποφασεις που χρειαστηκε να παρω ποτε.Ισως ειναι ενας εφιαλτης,ισως βρισκομαι στην κολαση που τοσο εξυπνα με εχει ξεγελασει μεταμφιεσμενη καθως ειναι σε παραδεισο.Τον δικο μου παραδεισο, ντυμενο σε ενα γαλαζιο πεπλο που θα με σημαδεψει για μια ζωη.Οσο διαρκει μια ζωη.Γιατι η αρχη απο το τελος απεχουν ενα βημα σε τεντωμενο σκοινι.
Αυτη λοιπον θα ειναι η αρχη του τελους μου...
•Don't copy the story.
•All rights reserved.
•Be creative.
«Από ποτέ έχεις να κάνεις;»με ρωτάει ξεκάρφωτα και γυρίζω να τον κοιτάξω μπερδεμένη.
«Τι να κάνω;»δεν καταλαβαίνω. Τι θέλει να μάθει ακριβώς μέσα από αυτή τη συζήτηση;
«Σεξ ρε μαιμούδι, τι άλλο;»στο άκουσμα της λέξης γουρλώνω τα μάτια μου και σταματάω να κουνάω τα χέρια μου μέσα στο νερό.
«Μη μου κάνεις τέτοιες ερωτήσεις!»του απαντάω κάπως τσιριχτά και τον ακούω να χασκογελάει. Τι βλάκας!
«Έλα ρε Αγγελικούλα, απλά πες μου. Θέλω να μάθω» παλιό σεξομανή κουτσομπόλη.
«Να μην σε νοιάζει, είναι κάτι προσωπικό και καλό είναι να μην κάνεις τέτοιες ερωτήσεις σε κορίτσια»τον επιπλήττω σαν να είμαι η μαμά του και το βλέμμα του σοβαρεύει στα ξαφνικά ελαφρώς.
Επικρατεί λίγη σιωπή και ανακουφίζομαι κάπως αφου σκέφτομαι ότι αυτή η συζήτηση τελείωσε. Συνεχίζω αμέριμνη να κολυμπάω τριγύρω ώσπου η φωνή του με σταματάει.
«Έχεις να κάνεις από το καλοκαίρι μαζί μου;»
Την βάψαμε.
DON'T COPY THE STORY.