Ratuj Siebie

Miałeś kiedyś tak, że twoje życie nie jest usłane różami, ale cierniami też nie? A może myślisz, że takie życie mają osoby cię otaczające? Myślałeś kiedyś jakby wyglądało twoje życie gdybyś na przykład już od lat przedszkolnych został trenowany na zawodowego agenta?

-Dawaj George! - Cleo krzyczy jakby to on był sprawca problemów - No kuźwa George!

-Ej Cleo, mogę? - Georga tak nie zostawię, a już na pewno nie tam.

-Bo ci się uda! - na te słowa popatrzyłam na nią zabijającym wzrokiem, po czym dodała - No okej, jak chcesz. Ale, żeby później nie było na mnie!

Lekceważąc już Cleo zwróciłam się do Georga. Jest w dupie. My jesteśmy w dupie. A do tego zaraz przyjadą tu posiłki Glass Thief i ją zgubimy.

-George! Spokojnie! Uspokój się! Nie będę ci mówić, że nie nadajesz się do tej roboty i takich rzeczy! - Cleo posłała mi gardzace spojrzenie - Kiedyś też byłam w podobnych sytuacjach. Wszyscy na mnie liczyli, a jak zawalę to dupa!

-I co wtedy myślałaś?

-Na pewno nie myślałam o tym, że wszystko przeze mnie może się zawalić. Myślałam wtedy o tym, że robię to dla ważnych dla mnie osób i dla siebie. A opinie innych miałam w dupie.

Wtedy mogliśmy usłyszeć silniki wielu aut. George stanął na wysokości zadania i stanął na kartce. Krzycząc jednocześnie:

-Ratuj siebie!

W tej chwili przypomniało mi się wszystko, jak mama mi mówiła, żeby po pierwsze ratować innych, bo na tym polega moja praca. Przypomniałam sobie również o tym co mama mi powiedziała przed wylotem do Londynu. Stanowczo pokręciłam głową na wypowiedziane wcześniej słowa Georga.

-Będę ratować ciebie.

I z tymi słowami zostałam. Uśmiechnęłam się do Georga i starałam się pomóc mu telepatycznie. George stąpający po cienkiej kartce nad przepaścią nagle zniknął...