We've updated our Content Guidelines.
Review the latest guidelines to keep sharing stories safely.
Zabójcza Czerwień

Zabójcza Czerwień

  • WpView
    Reads 448
  • WpVote
    Votes 28
  • WpPart
    Parts 18
WpMetadataReadOngoing2h 15m
WpMetadataNoticeLast published Mon, May 27, 2019
WpInfo
Fiction
Action and Thriller
Akcja dzieje się w mieście o nazwie Rosehill. Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie zjawienie się pewnej, niskiej postaci. Jednak okazuje się, że wizyty owej osoby są już od miesiąca, które niosą ze sobą strach ludzi i to na pewno nie z byle jakiego powodu. A tym powodem były masowe morderstwa. Śledczy są w kropce. Brak nagrań, brak świadków, no chyba, że tych martwych, ale tu raczej nie powinniśmy żartować, brak dowodów oraz brak wszystkiego. Wszystkiego co zbliży ich do podejrzanego, oprócz jednej rzeczy, którą akurat nie da się racjonalnie wyjaśnić. Otóż często nie udaje im się dokładnie odtworzyć kolejność zdarzeń, gdyż to nie ma sensu! To nie jest realne do zrobienia. Po prostu niemożliwe. A jednak. Morderca żyje wciąż mając wszystko gdzieś. Policjanci byli by bezradni, gdyby oni się nie zjawili. Dwaj chłopcy: szesnastoletni Ryan i siedemnastoletni Evan. Zostali oni z niewiadomego powodu powołani do śledztwa. Niby ich powód jest taki sam jak policjantów, a jednak okazuje się głębszy. Przed pierwszym rozdziałem dopiska do opisu-->
All Rights Reserved
#5
nadprzyrodzone
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Stay in my memory
  • Miraculum - Druga Szansa
  • Po drugiej stronie
  • Wieża poznania
  • Ty i ja dwa różne światy część 2 i 3
  • Dyktafon
  • Hurt me or die 16+ (ZAKOŃCZONA)
  • Złe wspomnienia

Spotykamy się czasem - wciąż w tych samych miejscach, wciąż z tą samą łatwością udajemy, że nic się nie zmieniło. Śmiejemy się z tych samych rzeczy, wspominamy dawne koncerty, a kiedy nasze spojrzenia na chwilę się spotykają, czuję to samo co kiedyś. Tylko że teraz nie mogę już zrobić nic. Hyunjin siedzi naprzeciwko mnie, jego włosy opadają mu na oczy, a uśmiech - ten uśmiech, który kiedyś należał tylko do mnie - teraz rozdaje wszystkim. Patrzę na niego i myślę, że może właśnie tak wygląda dorosłość: nauczyć się być obok kogoś, kogo wciąż się kocha, ale nie można już trzymać za rękę. Czasami, gdy jest późno i zostaję sam, przewijam stare zdjęcia. Te, których nigdy nie pokazaliśmy światu. Na jednym śmieje się tak, że aż mruży oczy. Na innym patrzy na mnie tak, jakby nie istniało nic poza nami. Czasami zastanawiam się, czy on też to pamięta. Wczoraj zapytał, czy wszystko u mnie dobrze. Odpowiedziałem, że tak - jak zawsze. Nie zapytał ponownie. Może wiedział, że to kłamstwo. Ludzie mówią, że z czasem wszystko boli mniej. Może mają rację. Ale ja myślę, że niektóre uczucia nie gasną - po prostu uczymy się z nimi żyć, jak z cieniem, który towarzyszy nam, nawet gdy słońce zachodzi. Patrzę na niego ostatni raz tego wieczoru. W jego oczach odbija się światło miasta, a w moich - tylko on.

More details
WpActionLinkContent Guidelines