YANIMDA KAL

"Söylesene Eymen !! Bak burada sadece ikimiz varız. Üçüncü bi kişi yok. Söyle! Beni sevdiğini söylesene!" diye haykırıyordum. "Beni gizliden gizliye izlediğinin, herşeyime muhalefet olduğunun sebebini istiyorum senden."sonlara doğru sesim kısılmıştı.

"Bazen umutların olur tutunabileceğin, ama bazen de o umutlar bir bir söner. Benim umutlarım kayıplara karışmışken çıktın karşıma.. Tutundum sıkıca senin umutlarına. Aklımda bir soru. O da beni seviyo mu? Defalarca düşündüm. Bırakmayı denedim duygularımı. Sonuç ne biliyomusun? Çöp kalbim hâlâ sana muhtaç be Öykü. Seni seviyorum. Hem de dünyaları yakacak kadar! " dediğinde şok olmuştum onca şeyden sonra.

Duygularını itiraf edebilmişti işte.

Duygularımı sorgularken çıkmıştı Eymen karşıma. İşte o gün bu gündür çelişkilerle dolu bir hayat..

O zaman şimdi ona sımsıkı sarılmalıyım değil mi?

Ona doğru koştum o da kollarını açmıştı zaten. Sanki bu anı bekliyormuş gibiydi, sımsıkı sarıldı bana. Kolları arasında kayboldum. Hep hayalimdi benim bu. Belki onunla sahilde el ele belki de ben onun kollarında..

Aniden beni geri çekip dudaklarıma kapandı.

Ve en güzel şeydi ona karşılık vermek...