Story cover for KOPUK by -MahiNur-
KOPUK
  • WpView
    Reads 25,116
  • WpVote
    Votes 1,138
  • WpPart
    Parts 30
  • WpView
    Reads 25,116
  • WpVote
    Votes 1,138
  • WpPart
    Parts 30
Complete, First published Mar 31, 2018
Küçük kız kısa bacaklarının izin verdiği kadar oturduğu salıncakta bir ileri bir geri gidiyordu. Arkasında onu gökyüzüne yaklaştıran hiç kimsesi yoktu. Kavradığı zincirleri sıkıp durdu. Omuzları düşerken ellerini zincirlerden çekmek üzereydi ki bir kuvvet salıncağı öne doğru itekledi. Küçük kız şaşkınlıkla, gevşeyen parmakları ile zincirleri tekrar sıkarken arkasını döndü. Ona bakan, yeşil mi yoksa kahverengi mi, ayırt edemediği gözleri gördü ilk önce. Kendisinden 3-4 yaş büyük olduğu belli olan bir erkek çocuğu onun oturduğu salıncağı sallıyordu. Küçük kız bir şey söylemeksizin önüne döndü ve dudaklarında oluşan gülümsemeye engel olamadı. Gülümsemesi kahkahalarla dudaklarından dökülürken, "Gökyüzüne!" diye bağırdı. Çocuk, küçük kız düşmesin diye biraz yavaş sallıyordu ama küçük kızın isteği ile kullandığı kuvveti biraz arttırdı. Onunda yüzünde bir tebessüm oluşurken kolları ağrıyana kadar küçük kızı salladı.
All Rights Reserved
Sign up to add KOPUK to your library and receive updates
or
#420karşılıksızaşk
Content Guidelines
You may also like
BİLİNMEYEN  by TozMaviGezegen
32 parts Complete
Duru sıkıntı ile saçlarını karıştırırken Ayşe şaşkın bir şekilde lafa girerek "Duyucum ama biz abimi çizmiyoyduk ki öküz yesmini boyuyorduk" demesiyle kapının oradan kahkaha sesleri yükselmeye başladı Duru gelen sesle elinde olmadan oraya dönerken Savaş'ın kızgın boga gibi ona doğru geldiğini görünce küçük bir çığlık atarak koşmaya başladı Savaş kükreyerek "Sen bana öküz mü dedin yoksa ben mi yanlış anladım Duru Keskin? Çabuk gel buraya sen bittin!" Duru koşmasını yavaşlatmadan Gül'ün arkasına saklanarak korku ile "Yaklaşma bana Savaş Korel eğer bir adım daha yaklaşırsan şuracıkta erken doğum yaparım yeminle yaparım bebek benim değil mi doğururum işte!" Savaş duyduğu cümle ile olduğu yerde kalakalırken Duru sinisi bir sırıtma ile Savaş'ın önüne gelerek "Ah Savaş Korel hata bende senden neden kaçıyorsam? Sonuçta ben hamileyim ve sana ne kadar zıt gidersem gideyim kılıma bile dokunamazsın! Ah sanırım hamile olmaya alışabilirim" demesiyle Savaş yüzünü buruşturarak sinirle saçlarını karıştırıp "Hasiktir kesin birinin büyük bedduasını aldım bela değil resmen çifte belasın Duru Keskin!" Duru kıkırdayarak Savaş'ın yanağından makas alıp "Bunlar iyi günlerin Savaş Korel ben daha yeni başlıyorum" deyince Savaş kasılarak boğuk bir sesle "Sadece 4 ay, 4 ay sonra benden çekeceğin var Duru Keskin hemde en ağırından" Duru kendinden emin bir şekilde Savaşa bakarak "Tabi canım bende 4 ay sonra yanında olacak kadar aptaldım ya?" Savaş alaycı bir gülüşle "4 ay geçmeden sana bu sözlerini yedirecem hemde zevkle çifte bela!" diyerek kendinden emin bir şekilde odadan çıktı... ** Önemli Bilgilendirme: Yazıp paylaştığım ilk kurgum bu yüzden hatalarım çok olabilir lütfen ona göre okuyup yorum yaparsanız sevinirim😉😍
You may also like
Slide 1 of 8
ZELİHA'M cover
ORENDA  cover
PELTEK  cover
Aydaki Çiçek - Yarı Texting (TAMAMLANDI) cover
BİR EV BEŞ YABANCI cover
MAFYA KOCAM  cover
BİLİNMEYEN  cover
Turuncu Bir Ateş Gibi cover

ZELİHA'M

19 parts Ongoing

'' Ben Zeliha.'' Dedim ağlayan sesimle. Sonra daha çok ağlamaya başladım ama telefonu kendimden uzaklaştırdım. ''Buyrun tanıyamadım.'' Dedi. Biraz nefes alıp tekrar kulağıma götürdüm telefonu. ''Ben Zeliha... Hani bana çarpmıştınız.'' Dedim kısık sesimle. Bir müddet ses gelmedi. ''Evet buyrun?' Dedi düz bir şekilde. Biraz durdum. ''Bana istediğim zaman sizi arayabileceğimi söylemiştiniz.'' Dedim kısık sesimle. ''Evet.'' Dedi. ''Müsait olduğunuzda gelebilir miyim?'' Dedim. Gözyaşlarım yanaklarımdan akarken. Zeliha ailesinin ölümü ile yetimhaneye bırakılmış bir kızdı. Tek istediği yetimhaneden kaçıp hakkı olan mirası için dava açmaktı. Bu yolda tevafuk karşısına çıkan adam ve sonrasında peşi sıra gerçeklerle yüzleşmek zorunda kalan genç kız artık önüne çıkan engelleri aşarak hayatın ona çizdiği yolda sabit adımlarla yürümek istiyordu.