Σταμάτησε να τρέχει και κοίταξε γρήγορα γύρω του. Δεν ήξερε που να κρυφτεί, στα αριστερά του βρισκόταν το τοπικό νεκροταφείο και στα δεξιά του η πόλη.
Χωρίς να το πολυσκεφτεί βρέθηκε να τρέχει ανάμεσα στους τάφους με τα λουλούδια. Δεν έβλεπε ούτε την μύτη του αλλά αυτή ήταν η μονή του ευκαιρία να ξεφύγει.
Δεν υπήρχε περίπτωση να ερχόταν στο νεκροταφείο βραδιάτικα, ποιος λογικός άνθρωπος το έκανε έτσι και αλλιώς;
<< Τον βλέπεις;>>, ακούστηκε μια φωνή να φωνάζει από μακριά
<<Ναι>>, άκουσε την άλλη φωνή άλλα αυτή την φορά, δεν φώναξε άλλα σχεδόν ψιθύρισε σαν να προσπαθούσε να μην τρομάξει ένα μικρο παιδί.
Αμέσως σήκωσε το κεφάλι του τρομαγμένος και τον είδε να στέκεται πάνω από το κεφάλι του με ένα σαρδόνιο χαμόγελο στα χείλη του.
"Ρε φίλε, την αγαπάς;" Με ρωτάει και γυρνάω να τον κοιτάξω.
"Όσο τίποτα άλλο." Του απάνταω και χαμογελάει.
"Τότε γιατί κάθεσαι εδώ και κλαιγεσαι αντί να πας να την βρεις;" Λέει και κοιτάω τον ουρανό.
"Γιατί αν την αγαπώ πρέπει να μείνω μακριά της..."
___________
Book series order:
1) My anarchy (rewriting rn)
2) Enemies love ✓
3) I didn't forget ✓
4) My anarchy girl ✓
*Do not copy