Anahtar

Hayatımı kendi avuçlarim içerisindeyken tanımadığım iyi sandığım meğer kötü olan bir adamın ellerine veriyorum.
Sonrada mutluluk kelimesini arıyorum, umutlarim yavaş yavaş tükeniyor.İstediği zaman yaklaşıyor bana istediği zaman uzaklaşıyor.Kendi keyfinin peşinde vurdum duymaz bir adama emanet ediyorum gözyaşlarımı. Beni umursamadikça birbiri ardına süzülüyor gözyaşlarım .Annesini kaybetmiş bir kız çocuğu gibiyim eksik ve buruk.Hayatım vurdum duymaz bir adamın iki dudağı arasından çıkan tek bir söze bakıyor. Her şey oluruna varır derler ya hani o benim olmazsa olmazım.Sonra ne mi oluyor vurdum duymaz adam oyuncağiyla oynadıktan sonra sıkılıyor başka oyuncaklar arıyor kendine. Bende hayatın anlamını yaşayan bir ölü olarak kalıyorum buna da yaşamak diyorlar. O ölü ta ki bu sözleri duyana kadar ölüydü;

"Eğer bir kapıyı açmak istersen o kapının anahtarını kullanmak zorundasın. Hayatında hep doğru yolda gidebilirsin ama yalnış insanlarla gitme o yolu, yapacağın her ne varsa hak edecek bir insanla yap.O seni hak etsin."
Ne mi yaptım ;doğru anahtarı buluncaya kadar her şeyi oluruna biraktim.