BENİMLE YAN

Nasıl davranacağı ve ne yapması gerektiği hakkında hiç bir fikri olmayan Dilem için Barbaros yakıcı bir yangındı. Zihinsel olarak yıkılan Dilem ihanetten ne kadar kaçsa da ihanet denen büyük çukurun içine gözleri kapalı atlayacaktı. Barbaros, önüne geleni yok ediyordu ve tek amacı Dilem'in gözlerinin içine bakarak onu kolları arasına almaktı.

"Dilem.." diyordu bana. Kulağıma fısıltıyla tekrar yaklaştı, "Zehre çiçeğim benim." kollarından tuttum ve onu kendimden uzaklaştırmaya çalıştım. Bu yanlışa dur demem gerekiyordu. "Barbaros yapma. Görecekler!" Omzunu silkti ve zehirli gözlerini gözbebeklerime geçirdi. "Umurumda değil kızım onlar. Neden zorluyorsun bu kadar? Benimsin diyorum sana!" yüksek sesle konuşması ürkütse de hemen yumuşadı, "Bak güzelim ben seninle kül olmayı göze almışım. Yangınlarından kaçmamışım...Ben ikimizi de başka ateşte yakmam." Kafamı hayır anlamında salladım. "Olmaz Barbaros! Ben seninle yapamam. Tek başıma küle dönemem. Git yoluna ben kimseye ihanet edemem."

"Yan benimle Zehre çiçeği..." fısıltısı beni derinden etkiler hâle gelmişti. Gözyaşlarım artık akmıyordu. Kurumuş boğazımı ıslatmak adına yutkundum ve verecek bir cevap ararken beni sıkıştırdığı tuvalet kabininden kurtulmaya çalıştım.

"Yoksa sen değil ben küle döneceğim. Küllerimden doğamayacak hale geleceğim..."

Son cümlesi nefes alışımı keserken sol gözümden tek bir damla düştü.

•

Çok mu şaşırırsın cehenneme kar yağdırırsam?