Parmak uçlarımın kalem dokusuna aşina olduğu dönemlerde yazıp sonra unuttuğum, yıllar sonra kim bilir belki de satır aralarında kendini bulma ümidiyle okuyup, içinde anlamlandıran birilerinin paylaştığı bu denememi, o anki müşevveş haliyle ve pekte adetim olmamasına rağmen paylaşmak istedim .
Bir günlük ömrünün ilk akşamında olduğundan habersizce, gün batımına doğru kanat çırpan bir kelebeğin umudunu yüreğinde taşıyan insanlara ithaf olunur...
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.