Parmak uçlarımın kalem dokusuna aşina olduğu dönemlerde yazıp sonra unuttuğum, yıllar sonra kim bilir belki de satır aralarında kendini bulma ümidiyle okuyup, içinde anlamlandıran birilerinin paylaştığı bu denememi, o anki müşevveş haliyle ve pekte adetim olmamasına rağmen paylaşmak istedim .
Bir günlük ömrünün ilk akşamında olduğundan habersizce, gün batımına doğru kanat çırpan bir kelebeğin umudunu yüreğinde taşıyan insanlara ithaf olunur...
Rejoignez la plus grande communauté de conteursObtiens des recommandations personnalisées d'histoires, enregistre tes préférées dans ta bibliothèque, commente et vote pour développer ta communauté.