Het meisje zonder lach

Locus is een meisje met een zwaar verleden. Door een enkele gebeurtenissen mocht ze het huis niet meer verlaten. Dat was jaren terug. Nu zit Locus, dag in dag uit, binnen uit het raam te staren. Te verlangen naar de buitenlucht, naar het gras tussen haar tenen en het schors van de bomen tegen haar handpalmen. Toch laten haar ouders haar niet naar buiten gaan.
Plots op een dag dat ze alleen thuis was voor een uur kwam er een jongen langs. Lang en redelijk gespierd, vriendelijk maar wel met een grijns op zijn gezicht. Vanaf dat moment verlangt ze alleen maar meer naar de buitenlucht.
Hij: Verlangt naar haar
Zij: Verlangt naar hem
Zij: Verlangen naar vrijheid

Zal het haar ooit lukken weer te kunnen lachen? Om naar buiten te komen en het verlangen te mogen voelen?

---------------------------------------
{AUB niet kopiëren! Dit verhaal is volledig door mij bedacht en zou het waarderen dat er niks gekopieerd wordt}