Sessiz Kal

Koltuğa çıkarak kollarımı bir kuşun kanatları gibi açtım.Kalbim ağzımda gibi atıyordu.İleri geri sallayıp kendimi koltuktan bırakırken babama bağırdım.

"Baba ben uçabiliyorum."

koltuktan yere çok geçmeden çakılınca güldüm.

"Ya mesafe azdı baba pencere de daha iyi oluyor." diyerek pencereye doğru ilerledim

.Babam pencereye hızla koşup "Sana ne oluyor böyle kalbim?"

babamdan akan gözyaşına bakınca içim burkuldu.

"Baba uçtuğuma inanmıyor musun?" dudaklarımı büzüp en üzgün olduğum role büründüm.Babam bana hızla yaklaşarak saçlarımın arasına bir öpücük kondurdu.

"İnanıyorum kalbim.Ama bunu deneme tamam mı?Eğer sen uçarsan ben ne yaparım?" başımı olumlu anlamda salladım.

"Yemin ederim baba ben uçabiliyorum."

***
Bir şizofreni hikayesi.