AZURE

Ufacıktım, ailem ile beraber öldürüldüm. Çocuktum, kardeşlerim ile öldüm. Büyüdüm, şimdi onun ile tekrar doğuyorum. Ellerimi her tutuşunda kaybettiklerim benden aldıkları ruhtan bir parça üflüyordu sanki bedenime. O yeşil gözleri ise değdiğinde her seferinde benim gözlerime işte o zaman kendimi gerçek bir elf olarak buluyordum. Ebedi zindanımda bana kağıt oluyordu adeta. Kalemim onun ismi ile yanıp tutuşurken kağıdın alev almasına sebep oluyordu ve kağıt birkaç saniyeliğine anlıyordu kalemin hasretini. Üzülmüyordu ama hiç. Kağıt ise her kalem darbesinde sıyrılan yarasının yine kalem ile iyileşmesini izliyordu sadece. Birbirlerine zarar verseler bile her zaman birbirlerine derman oluyorlardı. Koflaşmış zihinlerini olgunlaştırıyorlardı ikisi de. O benim kağıdımdı. Ben ise basit mürekkebe bandırılmış bir tüydüm. Canını daha fazla yaksam bile sevgi duyduğunu söylerdi bana hep. Mutlu oldum onun sayesinde bir sonsuzluk.