Oyun Bozan

Hayatın bana yaşattığı onca kötülüklere rağmen, hala hayatta kalmaya devam ediyordum. Üvey Annem "Umay Arkan'ın" Babam'la evleneli, beni istemediğini yüzünde ki öfkeyle nefreti karıştırdığında net bir şekilde anlayabiliyordum. Babam'la Annesi'nin Evlenmesinden dolayı hayatını, benim hayatımı mahvetmek amacıyla geçiren" Ömer Arkan" ise, bu evliliğe karşı çıkması sebebiyle , Umay tarafından evlatlıktan reddedilmişti. Bu Halde bana olan öfkesi hayli bir artmış olan Ömer, çocukluğumu adadığım ve kendimden çok sevdiğim "Damla Uzer'i" ise benden koparmıştı. Ancak bu onun öfkesini dindirmeyerek kat kat daha artmasına sebep olmuştu.

Bu pislik yuvası yerde ise tek arkadaşım; Vural'dı, Vural Bayar. Her seferinde benim arkamda durarak bana destek olan Vural, benim tabirimle gerçek bir dost idi.

Hayatıma, ansızın giren ve bütün dengemi altüste eden Elif ise, benden çocukluğumu çalan bu dünyada bana bahşedilen en güzel hediyeydi...