Sessiz Zamanlar

"Seni devlet köpeği senin gibileri iyi tanırım." Tekmelerden nasibini alan adam acıyan dizini ovalarken ters ters bakmaya başladı. Derin bir nefes alıp kendini dizginleyerek doğruldu. Tam konuşacakken:
"Bırak beni arkadaşlarımın yanına gideceğim burada kalmayacağım." Bir iki adım atıp dirseğimden tutup çekiştirerek salonda ki koltuğa doğru savurdu. Bir anda kendimi popo üstü üçlü koltuğun üstünde buldum. Kollarım itilmenin hızı ile koltuğa çarpmış ve canım çok yanmıştı. Gözümden bir damla yaş yol almış önce yanağıma daha sonra da boynuma doğru akmıştı. Adam hiç istifini bozmadan dizlerini büktü ve yüzünü bana yaklaştırdı.
"Pislik... Köpek... Zorba..." Diyen ve ardı ardına kesilmeyen hakaretlerime devam ederken çenemi avucunun içine aldı ve sıkarak konuşmaya başladı.
"Bana bak senin gibi koyunlar oldukça bu memlekette benim gibi köpeklere hep ihtiyaç olacak şimdi adam ol ve yerli yerinde otur. Görev beni bekliyor gitmem lazım."