HİGANBANA

Yolun sonu bu sefer gözüküyordu galiba bize. Zaten hayat hiçbir zaman bana kucak açmadı beni bir kez olsun sarıp sarmalamadı. Karşımızda onlarca silahlı mit polisi ve swat ekibi bize doğru silahlarını hedeflemişti. Hemen yanı başımda olan bir çift kahverenkli sahibinin güzel gözlerinin içine diktim. Acı bir tebessüm ile her şeyin iyi olacağını söyler gibi gözlerinin içine baktım. Galiba bu sefer yaptığım meslek ve babamın eski genelkurmay başkanı olması beni kurtarmaya yetmeyecekti aksi takdirde sonunu getirecekti daha doğrusu sonumuzu getirecekti. Zaten tüm bunları sorumlusu babamdı.

Gözlerinin içinde hiçbir duygu göremiyordum her zaman duygularını ustalıkla gizlerdi. Ama soğukkanlılıkla yutkundu ve elini uzun dalgalı saçlarını örten siyah şapkasına gitti ve eliyle aşağıya doğru çekiştirdi. Gözlerini etrafımızı sarmış silahlı ekiplere bakıyordu. Gözleri gözlerimi yeniden bulduğunda hiç beklemediğim bir hareket ile şaşırmış kalmıştım. Sol bileğimi tutup beni kendine doğru cekip kollarının içine hapsetmişti. Ne ara çıkardığını bilmediğim silahı şakağıma dayamıştı. Ellerimi boğazımı saran koluna dayadım. "Sen ne yaptığını sanıyorsun?" dedim ne kadar korkmuş olsam da sakin ve ciddi bir dille söyledim. Beni duymamazlıktan gelerek " Eğer genelkurmay'ın kızı ölsün istemiyorsanız silahlarınızı indirin!" çok yüksek sesle zıvanadan çıkmış şekilde ateş püskürdü adeta. Karşımızda duran silahların hepsi bir adım geriye doğru ilerlediler. Bense tüm bedenimi endişe ve korku salmış bir şekilde etrafa bakıyorum. "5'e kadar sayacağım eğer silahlarınız yere inmezse cidden tetiği çekerim." bu sözlerin onun ağzından çıktığına inanamıyordum. Tekrardan sesi yankılandı "Şaka yapmıyorum bu konu hakkında 1,2,3..." Silahın horozunu ileri geri yaparak devam etti konuşmasına "4 ve 5" dediği an gözlerimi yumdum ve o