Sahte Erkek

Biliyorum bende öleceğim...
insanlar incindiğimi bile bile bana hakaret etmeye devam ediyordu okulun bahçesi nefretle dolmuştu.gözlerimi bulutlara diktim ve öfkemi yansıttım kalbim gibi bulutlar da sakin değildi.Aklıma her zaman harika birisi olduğumu söyleyen annem geldi benden nefret edenlere karşılık bu sözü artık inandırıcı gelmiyordu.Ağlamıyordum herzaman ki gibi sadece susmus ve onları dinliyordum.
"Sapıksın sen!Erkeklerden hoşlanan bir sapık"
"Denize tutkun falan değilsin sen!Tek istediğin erkekler"
"Annenden nefret mi ediyorsun "
"İğrenç Gay"
"Altta kalmaya meraklısın herhalde"
"Senin gibilerin yaşamaya hakkı yok!"
...
Başımı yastığa gömdüm ve hıçkıra hıçkıra ağladım bunu sadece tek başımayken yapabiliyordum çünkü kimseye hesap vermem gerekmiyordu.Annemden nefret etmiyordum ama Babam benim kahramanımdı.Pasif yada her neyse ne olduğumu bile bilmiyordum.
...

Bu benim hayatım ama hâlâ kafam karışık!Sanki bu karışıklığı çözsem ne olacak? Katlanamam ki...