leugens, bedroeg, en verdriet

leugens, bedroeg, en verdriet

  • WpView
    Reads 65
  • WpVote
    Votes 6
  • WpPart
    Parts 8
WpMetadataReadOngoing17m
WpMetadataNoticeLast published Sun, Jun 10, 2018
WpInfo
Fiction
Mystery
Dit verhaal is op een bepaalde manier geschreven. Soms krijg je een deel te zien van het Einde, Het begin en toen. Als er boven aan het einde staat krijg je een sneak peak van het einde je moet het lezen want er komt geen herhaling van. Het begin is maar een hoofdstuk, er word dan vertelt hoe alles is begonnen. En toen is waar het verhaal lijn nu in speelt. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ''wat doe je broertje?'' aarzelend zet Oliver een stap richting onze richting. ''Je maakt Chloe bang.'' Hij kijkt van mij naar Ethan en weer terug, en ik zie dat hij de situatie probeert te peilen. Zijn hersenen werken op volle toeren achter die doordringende blauwe ogen van hem. ''Doe eens een beetje rustig.'' ''Ik doe rustig!'' ''We kunner er toch over praten.'' Zegt Oliver susend. ''Nee!'' schreeuwt Ethan schor. Ik krijg de rillingen van dat geluid. Zo heb ik hem nog nooit gezien. Zo woest en onberekenbaar. Onbeheerst. ''Ik luister niet meer naar die leugens van jou. Het is allemaal geklets, woord voor woord denk maar niet dat je, je hieruit kan lullen.'' ''Het spijt me.'' Fluister ik, in elkaar gedoken in de hoek. ''Het spijt me zo... Ik heb je nooit pijn willen doen.'' ''Daar kom je mooi te laat mee!'' gilt Ethan Beven deins ik achteruit, en wanhopig zoek ik naar een mogelijkheid om te ontsnappen. Maar Ethan staat tussen mij en de deur. Ik zit gevangen. Oliver staar er dichterbij, hij zou kunnen ontsnappen en hulp kunnen halen. Ik vang zijn blik, probeer te gebaren, maar in plaats van ervandoor te gaan, schuifelt hij naar ons toe. ''Sst, Ethan, het is al goed.'' Oliver steekt zijn handen omhoog om te laten zien dat hij zich gewonnen geeft. ''We hoeven niet te praten. We hoeven helemaal niets te doen. Leg alleen dat mes neer.'
All Rights Reserved
#42
verdriet
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Mason's Angel (Completed)
  • Astrid
  • Cynical Souls
  • Maybe
  • The Bad Boy Saved Me
  • The Possessive Gang Leaders Princess
  • Together
  • Loves Me Not
  • 🥊 Hate or Fate 💕 {Enemies to Lovers}
  • How To Get Away With Murder

"What's your problem?" He asks darkly. "What's your problem?" I spit back. "Why do you keep following me?" He hisses. "I don't follow you!" I shout back. "Then how come where ever I go you end up going or being there?" He questions in a raised voice. "Its a coincidence." I say back in the same tone. He then moves forward towards me, and I take a step back but my back hits the brick wall. He puts his arms up his palms against the wall caging me in looking into my eyes. I won't look at him though, I look to the ground scared. "Just leave me alone...stay away." He whispers in my ear before he walks away to his car with his head down. -- When Dylan accidentally bumps into Mason in school things change. Dylan isn't scared away from him, or the rumors about him. She wonders about him, and what is up with him. When Mason decides Dylan needs to stay away from him he can't seem to keep it that way. He has a weird need to protect her... From everything. Which means finding out about her past... Will he soften up around her, or keep is bad boy dangerous ways? What happened when his fighting life comes into his normal life? What will happen when they find out about Dylan? Will Mason be able to keep her safe? Or will his boss find a way to keep him fighting?

More details
WpActionLinkContent Guidelines