My Brother's Best Friend

"Φύγε αγόρι μου δεν μπορείς να καταλάβεις ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτα μεταξύ μας!" του είπα κοιτώντας τον ψυχρά. Εκείνος άρχισε να με πλησιάζει περισσότερο. Όσα βήματα έκανε μπροστά άλλα τόσα έκανα εγώ πίσω.
"Σταματά εκεί μην πλησιάζεις άλλο αλλιώς θα σε βαρέσω και δεν το θες!" τον απείλησα αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Με στρίμωξε στον τοίχο ακουμπώντας τα χέρια του δεξιά και αριστερά μου φέρνοντας το κεφάλι του σε απόσταση μερικών εκατοστών από το δικό μου.
"Άκου μικρούλα, ξέρω πώς ένιωσες και εσύ κάτι εκείνη την βραδιά." ψιθύρισε στο αυτί μου.
"Κανείς πολύ μεγάλο λάθος." του απάντησα.
"Μην λες ψέματα και για να σου το αποδείξω θα σε κάνω να το ξανανιώσεις." Είπε και χωρίς δισταγμό με φίλησε με πάθος. Ένιωσα πεταλούδες να χορεύουν στην κοιλιά μου, δεν ήθελα να σταματήσει, ήθελα να μείνουμε έτσι για πάντα. Απομακρύνθηκε και με κοίταξε με αυτά τα μπλε του μάτια.
"Είδες...σου είπα πως το είχες νιώσει και εσύ." ακούστηκε η φωνή του. Είχε δίκιο, είχα νιώσει και εγώ αυτό το συναίσθημα εκείνο το βράδυ αλλά ήταν ένα μεγάλο λάθος γιατί αυτό το αγόρι είναι...ο κολλητός του αδελφού μου...