Strażnik trzech bram

-Mamo Mamo!
-Tak skarbie?
-A jeśli mi się tam nie spodoba?
(Zapytałam drżącym głosem, patrząc w jej oczy)
-Spodoba ci się tam skarbie. Na pewno znajdziesz tam dużo nowych znajomych.
-Tak jak w poprzedniej (burknełam pod nosem)
Mama złapała mnie swoją delikatną, ledwie wyczuwalną dłonią za nosek.
-Będzie dobrze zobaczysz. A teraz idź już spać.
Jej głos zawsze mnie uspokajał, czułam się wtedy naj bardziej bezpiecznie. Odwróciłam się na bok i patrzyłam jak odchodzi w stronę drzwi.
Zamknęłam oczy we śnie, po to by otworzyć je na jawie. Chcesz się czegoś o mnie dowiedzieć? Jedyne co ci powiem to to, że mam na imię Mizu. Jestem osieroconym dzieckiem, którym zajęła się babcia. Moja mam? Co noc z nią rozmawiam tak jak by żyła. Jej dotyk, głos, zapach ulubionych perfum, które dostawała od taty. Jednak gdy się budzę czuję, tylko żal i rozpacz. Ból przeszywający moje serce przepełnione nienawiścią. Chęć masowego mordu na rodzinie tego cholernego pijaka. Przez, którego cała moja rodzina gryzie piach. Zastanawiam się ciągle dlaczego? Dlaczego przeżyłam? Po co? Przez tyle lat czułam ból istnienia. A teraz? Jak bym miała nie dość problemów ze sobą. Cały czas ktoś mnie śledzi. Odkąd zaczęłam węszyć przy tej sprawie, która po tylu latach. Wydała mi się zbyt zawiła jak na zwykły wypadek. Spowodowany przez pijanego kierowcę. Ktoś mnie oszukuje tylko nie wiem kto. Tyle pytań bez odpowiedzi. Ale jedno z ważniejszych na ten moment? Kim jest ten chłopak który mnie tak pilnuje jak pies. Czy to możliwe, żeby miał coś wspólnego z tym wypadkiem?