Bir Umut Bir Beyaz

Bir Umut Bir Beyaz

Reads 159
Votes 30
Parts 3

Ongoing

Last published Sat, Sep 26, 2020

beyaz hayaller kar kardanadam küçükbirumut

Size garip garip bakan insanlar... Tuhaf değil mi ? Okul çantamı almış öğrencilerin bana tuhaf tuhaf bakmasını aldırış etmeden okuldan kaçıyordum. Yürürken ise arkamdan 'beyaz' 'kar gibi soğuk' ya da 'renksiz' lakablarımı duymazdan geldim. Evet bu doğru ! Labakım bunlar ve bunlara benzer şeylerdi. Neden mi ? Durun ben size baştan anlatayım. Ben Beyza Akıncı... 8.sınıfa gidiyordum ve duygularım bu yaşım için çok ağırdı... Babam fazla zengindir ve her istediğini yapar , insanlar ondan korkar. Kadınlarda da aynı şekilde.. Bir abim vardı , annem ve babam 8 sene önce ayrılmıştı ve ben bakıcımla kalıyordum yani Buket ablayla... Abim 20 yaşında olduğu için kendine ait bir evi vardı. Annem ve babamın yüzüne bakamıyordum. Çünkü beni hiç umursamıyorlardı bile ! Bakıcım ise benle babamdan aldığı maaşlarla zengin büyük bir evde yaşamanın tadını çıkarıyordu... Ama ben zengin değil mutlu olmak istiyordum... Ailem bu zor günlerimde yanımda yoktu , arkadaşım yoktu , kimsem yoktu benim... Yapa yalnız bir kızdım. Daha ailem bile beni sevmeyip bana ilgi göstermezken başkası nasıl gösterecekti ki zaten ?... Bana huzur denen o muhteşem şey yoktu... Huzur ne demek bilmeden huzurlu olamazdım. Sadece güzelmiş onu biliyorum... Ha bu arada lakabım neden beyaz anlatayım. Ben doğuştan albino hastasıydım ve tenim dahil saçım , kaşlarım falan beyazdı... Ben doğduğumda ailem bunu anladığında adımı 'çok beyaz' anlamına gelen Beyza koymuşlar... Adım da buradan geliyor zaten... Yani kısacası sevmeyi bilirken sevilmeyi bilmeyen yalnız kızdım ve gerçekten huzura ihtiyacım vardı...

All Rights Reserved

Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.

You may also like

PANOMDA VE KİTABIMDA REKLAM YAPANLARI ENGELLİYORUM, YORUMLARINI SİLİYORUM. *** "Tahsin amca kim bu herif?" diye sordum. Kara gözleri avına odaklanmış bir aslan gibi keskince benim ürkek yeşillerime odaklıydı. "Behzat Kıvançlı'nın büyük oğlu Halil İbrahim Kıvançlı." dedi sesinde bariz bir gerginlik vardı. Benim tanımadığım bu adam etrafımdaki herkesi fazlasıyla germiş durumdaydı. "Onlar Karadenizli değiller mi? Ne işi varmış bu topraklarda?" diye sordum. Gözlerimi zar zor kopardım kara gözlerinden. Göz göze geldik Tahsin amcayla, "Onun olanı almaya gelmiş babandan, öyle diyorlar..." Anlamaz bir şekilde kaşlarımı çattım, "Onun olan ne varmış burada acaba? Bizim topraklarımızda hükmü geçmez onun!" dedim çirkefçe. "Benim hükmümün geçmeyeceği bir toprak yoktur küçük hanım." Arkamdan duyduğum sesle irkildim, bu kalın ve sert ses Halil İbrahim denen adama ait olamazdı değil mi? Tahsin amcanın gözlerinden dehşet geçti, arkamdaki adamın önünde hemen ellerini birleştirip başını eğdi ne oldu bilmiyorum ama sessizce yanımızdan sadece birkaç adım ayrılıp bizi baş başa bıraktı ama hala köşede tetikteydi. Cesaretimi toplayarak döndüm ona. Yakın mesafeden gördüm kara gözlerini şimdi daha bir karanlık bakıyordu. "Topraklarınızda gözüm yok. Ben benim olanı almaya geldim." dedi karanlık çıkan ses tonuyla. Yutkundum, sesimin titrememesine özen göstererek, "Senin olan neymiş?" diye sordum. O an gözlerinin parladığına yemin edebilirdim. "Aze, Aze diye bir kadın. Bey kızı Aze derlermiş buralarda ona." Gözlerim istemsiz irileşti, buzlu suyun içine düşmüş gibi titredim. Aze kızdım ben. Yüreği yiğit, gözleri güleç Aze kızdım... Bey kızı Aze derlerdi bana. *** BU KİTAPTA GEÇEN OLAYLAR VE KİŞİLER TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA ALAKASI YOKTUR.

Content Guidelines