Sessizliğimdeki Sesler

Ruhumun en karanlık teninde hissettiğim ağırlığın uçsuz bucaksız bir acının esaretinden yararlanırken buldu kendini kendinden... Bakışlarındaki korkunun adımlarındaki küçük cesaret kırıntılarının hüsranlı bir sonu kadar yakın, boğulan ruhun karanlık gecelerinden daha uzak gözleri... Hiç bitmeyen tutsak bakışların içinde kilitli kalmış kalbinin en ucra köşelerinde... Soğuk teninin, bakışlarının verdiği tesadüfi duygu yağışlarının esiri olmak gibi gözlerinde kayan yıldızlar... Gözlerinde esir olmuş bir benliğin içindeydim: kayıp ve durgun... Kalbimin içine bakan lütufi bakışların ardı arkası kesilmeyen o gözyaşlarının... Beni istintak' a çekermiş gibi bakan gözlerinin altındaki solgun teninin nefesindeki durgun rengi... Gözlerindeki acının bestelediği bir şarkı gibi... Ne sonu belli ne de... Seni, beni...