Zakład dla Ludzi Normalnych

"Nim Konrad miał okazję przyjrzeć się innym pacjentom, całą jego uwagę przykuł wychylający się zza korytarza mężczyzna. Rozsądek mówił, że był koło sześćdziesiątki, ale serce zwracało uwagę, że ten łysy pan o białej, gęstej brodzie, niósł za sobą parę wieków historii o upadkach obyczajów. Koszula z krótkim rękawem pozwalała wyeksponować liczne tatuaże na rękach, choć te na swój absurdalny sposób tylko dodawały mu powagi. Coś w środku Konrada podpowiadało, że warto tego człowieka darzyć szacunkiem już na zapas, bo nie będzie on zmarnowany. Nieznajomy bił tak wysokim temperamentem, że zapewne w sklepie drzwi zawsze otwierały się przed nim, nawet jeśli nie były automatyczne. Dopiero po chwili chłopak zwrócił uwagę, że ten sam mężczyzna stoi właśnie przed nim."

Konrad: Młody mężczyzna, pozornie zdolny i ambitny kierownik firmy, w rzeczywistości jest zagubionym, smutnym człowiekiem. Uważa się za szarego, zbyt normalnego przedstawiciela gatunku, żyjąc jedynie po to by umrzeć i nic nie znaczyć. Wewnętrzna pustka i rozbicie emocjonalne prowadzą go do jego zdaniem jedynego, desperackiego wyjścia; Zakład dla Ludzi Normalnych, to placówka pomagająca zdrowym i zbyt przeciętnym ludziom zostać szaleńcami, pełnymi absurdalnych marzeń i dążących do nierealnych perspektyw. Konrad zachęcony szansą na odnalezienie nowego siebie i odcięcie się od ponurej rzeczywistości, postanawia dać szansę nietypowemu szpitalowi psychiatrycznemu. Okazuje się jednak, iż świat postrzegany oczami Konrada nie jest wcale tak bliski jego rzeczywistemu obrazowi, a on sam pogubił się we własnych myślach i uczuciach na tyle, że nie umie określić kim jest ani czy potrzebował pomocy. Na jego drodze staje też jedno kluczowe pytanie: Czym tak naprawdę jest normalność, a czym szaleństwo? Być może istnieje tylko jedno z nich.