Bir Gemi Yap At Denize

Ateşböceklerim nerede?
Bir çokoprense saklanmış ilk izlenimlerim ve ardından sırasıyla gelen yıpranmış sayfalarım... Tüm bunlar çok ağır değil miydi? Hayallerime taş bağlayıp suya atmamıştım ben...
"Bir gemi yap denize at." olmuştu tüm felsefem...
Tüm serüvenim bu soğuk şehre attığım adımlarla başladı anneciğim... Burada ben hayatın kendisiyle tanıştım. Öğrendim ki hayatın iki yüzü varmış; ben hep hayatın gülen yüzünü görmüşüm, senin kanatlarının altındayken... Öğrendim ki, diğer yüzü buradaymış.
Ateşböceklerim yok...
"Hiçliği bu kadar yakından hissetmemiştim anneciğim."
Hayallerime koşacağımı düşündüğüm bu yolda, bir yılda bu kadarını yaşamak çok ağır geldi. Denize attığım bir gemime sığınmak isterdim ancak, o yoktu. Sonra başka bir gemi yaptım; o da gitti. Belli ki daha fazla gemim olmalıydı. Denizi bu gemilerle doldurursam... Bir gün biri bana denk gelecek anneciğim...
(Üniversitesinin ilk yılında yaşadıklarını anlatan bir öğrencinin yıpranmış sayfaları)
S.Onat