Kiss Me Goodbye [ONE SHOT]

Kiss Me Goodbye [ONE SHOT]

  • WpView
    Reads 10
  • WpVote
    Votes 1
  • WpPart
    Parts 1
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeLast published Tue, May 29, 2018
Mily Eugenio Cansilao came from an orphanage. Namatay na ang kanyang ama't ina sa hindi malamang dahilan. She grew up being a loner. An introvert, silent and reserved. Nasanay na siya sa mga matang sumusunod tuwing dumadaan siya, hindi dahil maganda ito, kundi nawiweirduhan sila dito. Kinibit balikat niya lang ang lahat. Wala siyang pakialam sa paligid. Hangga't mayroon ang kanyang kaibigan ay sapat na ito sa kanya. Oo, siya ay may kaibigan. Despite her being an introvert, she still maintained to have a friend. But this friend is unusual, very bizzare. It was a toy, a doll to be exact. Ito lang ang natatanging gamit na iniwan sa kanya ng kanyang magulang. Nasaksihan ng laruang ito ang bawat pagiyak, bawat tagumpay at bawat sikreto niya. Paano kaya siya makakasiguradong hinding hindi siya iiwan ng kaibigang ito? Paano kung isang araw ay mawawala siya sa tabi niya? Na wala na ang bagay na nagpapagising sa kanya sa umaga at dahilan ng pagtulog niya ng mahimbing.. She never liked goodbyes. Never was. Never will be.
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Salamisim
  • Your LODI is my Man  Jeremiah Ong
  • TOTGA (Candy Stories #4) (Published under Flutter Fic)
  • When Love Begins (Chumz Stories 1)
  • TRES MARIA'S SERIES 3: Maria Raphaella
  • Dahil Sa Isang Game (A Quarantine Love Story)
  • The Unluckiest Love of All
  • When Forever Means Goodbye: Palacio Del Cafe Series
  • Invisible
  • Love Confessions Society Series 2: Channe Lombredas
Salamisim

Kung marami na nga ang namamatay sa maling akala iisipin ko na talagang torture ito. Pero bakit ko nga ba mas pinili ang ganitong sitwasyon? Minsan iniisip ko napakatanga ko lang talaga na kahit na ano pang gawin mong pagsusungit at pagtataray sa akin ay nagagawa pa rin kitang suyuin. May punto na parang palagay ang loob natin sa isa't-isa. May punto naman na para bang kinasusuklaman mo na ako. Pero kahit na ganoon ay heto, nandito pa rin ako at patuloy na naghihintay. "Hmm, sorry," napakatipid na sambit mo. Hindi ko nga alam kung saan na bang lupalop nakakarating ang isang salitang gaya niyan. Napakadaling paniwalaan para sa akin dahil ikaw naman ang nagsabi, pero dumating yung punto na napagod na lang ako. "Pasensiya na rin. Nakalimutan ko kasi...hindi nga pala tayo. Kaya siguro dapat ilugar ko na lang ang sarili ko sa tamang lugar at tao." Ngumiti ako at nilagpasan ka. Ngumiti ka rin, pero kitang-kita sa mga labi mo ang mapait na katotohanan. "Mahal mo pa rin ba ako?" tanong mo. Isang tanong na nakapagpatgil sa akin. Ang tanging nagawa ko na lamang ay lumingon, ngumiting muli...at umiling.

More details
WpActionLinkContent Guidelines