Can Kurtaran'ım

"Senin kahramanın olabilirim." dedim kalp masajına devam ederken. Nefes nefese kalmıştım. Hala yaptığım kalp masajına bir tepki vermiyordu.

"Hadi, hadi yapabilirsin. 1... 2... 3... Hadiiiii!!"

Hobi olarak yaptığım mesleği daha önce başkalarında kullandım ama şimdi onun narin vücudu ellerimin altında cansız bir şekilde duruyordu.

Yüzüne yapışan saçları kulağının arkasına attım ve kimsenin duyamayacağı bir şekilde fısıldadım.

"Özür dilerim."

Parmaklarımla kapalı dudaklarını araladım ve ardından burnunu tıkadım. Derin bir nefes alarak eğildim ve suni tenefüs yapmaya başladım. Ardından tekrar kalp masajına döndüm. Ardından tekrar suni tenefüs.

"Lütfen.." dediğimde gücüm tükenmişti, sesim pes etmiş gibi çıkmıştı. Gözümden akan bir damla yaşa aldırış etmeden devam ettim. Ama bir tepki vermiyordu. Pes etmiş bir şekilde omuzlarım aşağı çökmüştü. Başaramamıştım. Sırtıma vuran bir çift el vardı ve bağırıyordu.

"Ne duruyorsun! Kurtarsana!! Hadi, seni işin bu!"

Sahi benim işim bu muydu?

Gözlerim artık etrafı buğulu görüyordu. Son kez yüzüne baktığımda kaşlarını çatmış olduğunu gördüm, ardından da suyu çıkarışını. Pes etmemişti, ben bırakmıştım ama o bırakmamıştı. Gozlerime biriken yaşı silerek hemen başını yana çevirdim. Yuttuğu tüm suyu boşaltmasını sağladıktan sonra kahverengi gözlerini buluşturdu gözlerimle. Gözlerimiz buluştuğu anda ağlamaya başladı. Kafasını tutup göğsüme yasladım, sarıldım.

"Teşekkür ederim." diye fısıldadım kulağına.

"Teşekkür ederim.."