UNKNOWN ARTIST

خب، اگه بهت میگفتن فراموشی گرفتی چیکار میکردی؟ گریه؟ عصبانیت؟ خوشحالی؟ یه مثل من یه حس اونقدر مبهم که وقتی دوست پسرتو دیدی ازش میپرسی:
تو دکتر منی؟
هیچوقت از نایل نخواستم درباره گذشتم چیزی بهم بگه. از هیچکسی چنینی چیزی نخواستم. حالا که سرنوشتم خواسته این فراموشی لعنتی چیزی به جز چند تا اسم توی ذهنم باقی نذاره، پس بهتره عوض نکنم. اون چند ماه که داشتم با افسردگی و بی اشتهایی دست و پنجه نرم میکردم ، به سقف زل میزدم و به مغزم بد و بیراه میگفتم، مثل سال ها طول کشید. در هر صورت، دیگه چیزی اهمیت نداره. من حالم بهته و دارم مثل انسان های عادی زندگی میکنم. گاهی وقت ها سعی کردم رد گذشتم رو بگیرم، ولی فقط چیزی به جز سردرگمی نصیبم نشد ‌. تا وقتی که فهمیدم همه اینا الکی به هم مربوط نیستند. همه اونایی که میشناسمشون یه گذشته عادی رو ازم پنهون نکردن بلکه داستان گذشته من فراتر از اونی که باید باشه.