Pozory mylą

- Obiad!
Cisza.
-Oooooooobiiaaaaaad!
Znów cisza.
-Dobra. Tym razem nie zrobiłam pomidorowej!
-Oo! To super! Nareszcie jakaś miła odmiana. - odparłam nieco zadowolona i zwlekłam się z łóżka. W przeciwnym wypadku babcia by próbowała dalej, rzadko kiedy daje za wygraną.
Nie miałam najmniejszej ochoty na jedzenie, nie teraz, nie dziś. Pierwszy raz w życiu nie miałam pomysłu na to co robić, nie chciałam nic robić. Chociaż miałam mnóstwo czasu, wakacje trwały już ponad miesiąc, nie byłam zmuszana do żadnej pracy, to jednak miałam straszną pustkę w głowie. Ta myśl dotarła do mnie dopiero teraz i ogromnie mnie przeraziła, nie miałam pomysłu na swoje życie! Co ja ze sobą zrobię?! Zawsze mam tyle do powiedzenia, tyle do zrobienia, a dziś...
-Kochanie wszystko w porządku? Zejdziesz do nas? Martwię się o ciebie. - Z rozważań, które szczerze mówiąc i tak były bez sensu, wyrwała mnie mama. No proszę, zdążyła już wrócić z zakupów, dziwne, zawsze zajmuje jej to cały dzień, wraca z pełnymi torbami rozradowana, a potem okazuje się, że połowa z tych rzeczy to bezużyteczne „zajmowacze półek".
Umyłam twarz, spięłam włosy, założyłam jakąś sukienkę, żeby nikt się nie czepiał, że cały dzień spędziłam w piżamie i zeszłam do nich nim mnie „pożarli". Zanim jednak weszłam do kuchni udało mi się usłyszeć kawałek rozmowy:
-Naprawdę spała do 16.00? To jej się nigdy nie zdarza...Hmm, może chora?! (mama)
-Wezwijmy lekarza na wszelki wypadek. Zdrowie najważniejsze! (babcia)
Trzask!!!!!
-A niech to!
-Córeczko wszystko w porządku?
Właściwie to nie. Nic nie jest w porządku, ale przecież im tego nie powiem, nie zaszkodzę sobie.... Głupi kubek! Że też musiałam go upuścić! Trudno.
-Tak, wszystko gra. Przepraszam. Dziś chyba nie jestem głodna. Mogę już iść?! (...)