Patroon 45

Patroon 45

  • WpView
    MGA BUMASA 31
  • WpVote
    Mga Boto 3
  • WpPart
    Mga Parte 3
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeHuling na-publish Wed, Feb 5, 2020
Het was een mistige zondagavond toen een man door het park wandelde, zoals hij dat elke zondagavond deed. Hij woonde in de Lijsterbeslaan, op nummer elf, en nu hij de Kwartelstraat gepasseerd was, was het niet erg ver naar huis. Hij oogde rond de vijfenzestig jaar, stevig en met een brilletje. Hij hoorde geritsel en keek om. Zijn ogen versmalden. 'Wie is daar?' Riep hij. Het waren vast weer die jongeren van meneer en mevrouw Smith, dacht hij. Haha, wat ontzettend grappig om een oude man op de kast te jagen. Writersnote: Ik heb dit boek geschreven met 3 andere check hun accounts! @palma_x @Nafnlaust @Maritiemmuseum We hebben dit boek een tijdje geleden geschreven, dus we schrijven (2017/2018) waarschijnlijk ook niet meer verder. Maar alsnog veel leesplezier!
All Rights Reserved
#88
detectives
WpChevronRight
Sumali sa pinakamalaking komunidad ng pagkukuwentoMakakuha ng personalized na mga rekomendasyon ng kuwento, i-save ang iyong mga paborito sa iyong library, at magkomento at bumoto para lumago ang iyong komunidad.
Illustration

Magugustuhan mo rin ang

  • Taken Away
  • Maffia Girl ✓
  • Maffiabaas
  • Upside-Down
  • Focus
  • Broken // Bankzitters
  • White Princess Of Hell
  • Tussen vier muren // Bankzitters
  • Ik bleek de dochter van een ster, maar ik ga kapot
  • Black and white love

Een naam, iets wat jou jou maakt. Iets wat je je hele leven met je mee draagt, Het is een woord waar je naar luistert. Een woord dat jou omschrijf, een woord die je ouders voor je bedenken. Het is een woord die jou uniek maakt. Ik droeg ooit de naam Aisha tot die op een brute manier van mij werd afgenomen, mijn naam was niet meer van mij. Mijn naam hoorde niet meer bij mij, het was niet meer mijn indentiteit. Het was enkel een herinnering, een herinnering aan mijn vrijheid. De vrijheid die ik nooit meer zal terug krijgen. En al zou ik de vrijheid terug krijgen dan nog zal ik voor de rest van mijn leven de littekens met mij mee dragen, de littekens waar ik nooit om heb gevraagd. Ik was verloren, ik had geen schijn van kans. Alles werd van mij afgenomen, en het enige wat ik kon doen was toe kijken. Ik zag hoe alles van mij werd afgepakt, maar kon het niet voorkomen. Ik was verloren, ik had geen schijn van kans. Ik was machteloos. ~ "Je bent ziek!" Ik schreeuw de woorden vol in zijn gezicht, ik weet niet waarom ik dat deed. Ik denk dat ik hoopte op een menselijke reactie, ik hoopte op spijt of op zijn minst een vleugje medelijden. Maar wie houd ik voor de gek, tuurlijk kreeg ik dat niet als reactie. Finn begon keihard te lachen, hij greep me opnieuw vast bij me haren waardoor ik weer wild om me heen begon te slaan wat natuurlijk geen enkel nut had. "Ik ben niet ziek Aisha, jij moet verdomme leren wie de baas is." Ik zet mijn handen ruw op de rand van het bad en probeer me met al mijn kracht boven het water te houden, maar Finn is veel te sterk. Voor ik er benul van heb bevind ik me weer met mijn hoofd onder water.

Karagdagang detalye
WpActionLinkMga Alituntunin ng Nilalaman