|| Nephilim ||

'Amante,' mompelde hij traag, met een luie ondertoon, 'waarom ontwijk je je krachten?' Hij gaf een zachte ruk aan mijn plukje haar dat hij vast had en draaide me om, waardoor ik hem recht aankeek en mijn donkerblauwe ogen in zijn grijze ogen verzonken.

'Raak me niet aan. Laat me met rust. Bemoei je met je eigen zaken, wil je?' zei ik fronsend, zijn vraag ontwijkend. Hij maakte een instemmend geluidje en kantelde zijn hoofd grijnzend. Een plukje haar viel voor zijn oog. 'Als je wilt, kan ik je helpen. Met je krachten, bedoel ik. Want weet dat je je krachten niet voor altijd kan ontwijken. Als je ze blijft onderdrukken, zullen de mensen waarvan je het meest houdt eronder lijden. Begrijp je dat?' Zijn toon was serieus, in tegenstelling tot zijn speelse blik.

Nee, ik begreep dat niet.
Of beter gezegd: ik wilde het niet begrijpen.
Ik wilde niet begrijpen, dat, als ik niet goed oplette, mijn familie eronder zou lijden.
Ik wilde niet de oorzaak zijn van de tranen en het verdriet.
Niet meer.