my possesive professor
- Reads 221
- Votes 0
- Parts 1
Ongoing
Last published Sat, May 23, 2020
Apat na taon.....
Apat na taon kong pinilit ang sarili ko na mag move on pero bakit kahit apat na taon na ay hindi ko magawang makalimot?
Apat na taon na ang nakakaraan pero ganun padin ang nararamdaman ko. Sabi nila, time heal all wounds pero bakit saken hindi ganon ang nangyare? Pinilit ko ang sarili ko na lumayo para makalimot pero hindi ako nagtagumpay. Ganon paden, andun padin yung sakit. Yung sakit na naramdaman ko four years ago......
Pero....
Ang totoo....pano ako makaka move on kung sa puso't isip ko ay umaasa padin ako na sana pag balik ko ay may mga kasagutan na ang apat na taon ko nang tinatanong sa sarili ko...
Bakit.....??
Bakit mas pinili mong lumayo at iwan ako???
All Rights Reserved
#986
comedy-romance
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
The One Who's Luckless
I accepted our limitations .I lost the ability to love long ago . I'm scared to believe anyone who offers me love.Because at the end of the day , I'm left alone crying embracing pain . How can I move through all the time with those memories without you? Gusto lang naman niyang makalimot pero bakit hindi niya magawa? Halos maraming panahon na rin ang kanyang ginugol para lang makalimot , pero hindi eh . Mahirap .Hindi madaling saktan ang isang taong walang ibang hangad kundi ang mapasaya siya . But yet , alway's remember na every Pain has a purpose ,di dahil nasaktan ka , Wala na dapat kase alway's tayong through the flow .It doesn't matter how slowly you go as long as you didn't stop (©) Hindi ayon kay Daylight ang tadhana ©AlrightsReserved2018Complete
BULLY'S OBSESSION (Completed) Under Editing
Huminga ako ng malalim baka sakaling maibsan Yung sakit at takot na nararamdaman ko. Nasa loob ako ng bodega , nakakulong. Hindi ko naman pinangarap na maging ganito Ang Buhay ko. Wala sa isip ko ang makapag aral sa isang mamahaling paaralan ,sapat na Ang public school. Ngunit sadyang mapaglaro ang tadhana, eto ang nagkataon na paaralan Ang tanging tumanggap saakin. Masaya ako Kasi nakapag aral ako , ngunit Hindi ko alam na Ang kapalit pala nun ay paghihirap. I was just a scholar in this school, kaya siguro mainit Ang dugo nila saakin. Napasinghot ako ng maramdaman Ang muling pagtulo ng luha. Mula recess time ay nakakulong na ako rito, at ngayon ay maghahapon na. Ramdam ko na Ang matinding pagod at gutom. Tingin ko ay magiging katapusan ko na ito. Ipipikit ko na sana ang mga mata ko ng maramdaman kong may magbubukas ng pintuan. Napadilat ang mata ko Ng kaunti , ngunit di ko magawang iangat ang sailing ulo. Sa matinding gutom at pagod ay hirap akong gumalaw tanging pagyakap sa sariling katawan ang aking kayang Gawin. "I'm sorry if I did this to you." Ani ng Isang tinig na malamig, sa boses palang ay kilala ko na ito. Napahikbi ako sa takot. B-bakit ginagawa nya ito saakin. Hindi ko naman sya kilala. Isa lang akong transferee SA school na ito at ang malala pa ay wala talaga akong maibubuga pagdating sa yaman. "You made me do this to you , your stubborn " Ani pa nito , sabay lakad palapit saakin. Gusto kung lumayo ngunit Hindi ko magalaw ang katawan ko. Tanging iyak lang ang kaya ko. Hinawakan nito ang Mukha ko at pinaharap sa kanya , pinilit Kong idilat ang MGA mata ko. Sumalubong ang malumanay nitong titig na aakalain mong may pakealam talaga sya saakin. Napa buntong hininga ito , kinarga nya ako na parang bagong kasal. Wala akong nagawa kundi Ang Hindi tumutol, Wala na akong lakas kaya naipikit ko Ang magkabilang mata. --
Season 1: Great Pretender
Magaling ka bang magpanggap at magtago ng nararamdaman? Mahilig ka rin bang tumanggi sa mga katotohanang tungkol sa sarili mo? Ako si Zhavia. Lahat ay nagawa kong itago simula nang makilala ko ang dalawang tao na hindi ko alam kung ano ba talaga ang role sa buhay ko. Masyadong magulo, pinasasakit nila ang ulo ko. Pareho silang kinababaliwan ko. Iyun nga lang, ang isa ay kinababaliwan ko nang dahil sa paghanga, gusto ko siya, gustong-gusto ko siyang angkinin. Habang ang isa naman ay kinababaliwan ko rin, pero nang dahil sa galit at inis, gusto ko rin naman siya, gustong-gusto na sapakin! Biskwit! PERO HINDI KO NA ALAM KUNG KANINO BA DAPAT MAGTAPAT NG TOTOO ANG PUSO KO! NAKAKALITO!Complete
A Battle Between Love and Death
Naranasan mo na bang iwan ang taong mahal mo ?. Yun bang ngayon okay pa tas bukas bigla ka nalang nawala?. Lumayo ka dahil akala mo , magiging maayos ang lahat kong aalis kana lang ng walang paalam? Lumayo ka sa pag aakalang hindi kana gagaling sa sakit na meyron ka. Pero after a Year na realize mong hindi mo kayang wala sya , na sa araw-araw para kang pinapatay hindi sa sakit mo kundi dahil nakikita mo syang malungkot , umiiyak at nagdurusa. At sa panahong kaya mo nang ipagtapat sa kanya kong bakit ka lumayo at iwan siya , Lalo namang lumalala ang sakit mo . Pano mo papatunayan sa kanya na nagkamali ka . Kong binigyan na ng taning ang buhay mo .. It is A Battle between Love and Death . Ano sa tingin mo ang mananaig ? Ang Pag-ibig ba o ang Kamtayan ?Complete
Kung Pwede Lang Sana
Bakit ba kapag nagmahal ang isang tao parating may kakambal na sakit? Bakit kung kailan handa ka nang magmahal at magtiwala sa sarili mong mamahalin ka ay di pa rin sapat para lumigaya kayo? Bakit hindi pwedeng magpatuloy na lamang ang kaligayahang nararamdaman? Bakit ba kailangang may masaktan para may sumaya? Di ba pwedeng pareho na lamang kayong masaya? Di ba pwedeng maging selfish kahit once? Di ba pwedeng sumaya kami na wala kaming nasasaktang tao sa paligid namin? Pwede ba na kahit isang minuto lang sumaya akong kasama ang mahal ko na wala akong inaalala? Pwede ba yun? Pwede bang ako at siya lang muna? Pwede bang wala na munang sila? Pwede bang di na lang muna niyang tuparin pangarap niya? Pwede bang sa tabi ko na lang muna siya? Kahit konting panahon lang? Kahit sandaling sandali lang? Kung pwede lang sana.... Kung pwede lang sana....Complete
Psst, I loved You! (with past tense)
Ikaw ba'y... Sinaktan? Niloko? Pinaasa? Pinagpalit? Iniwan? Na-friend zone? well ang librong 'to ay magtuturo sa'yo ng mga payo para mabawasan ang sakit na nadarama mo. Ang librong sinulat ng napakagandang nilalang na ito ay naglalaman ng mga tips kung paano makalimot/mag move-on, at makakatulong sa'yo kung paano mo i-prevent ang mga taong manloloko at nais durugin ang puso mo. Proven and tested *charot* based on my own experience. Someday, balang araw, hindi ngayon baka bukas, sa susunod na buwan, sa susunod na taon, sa susunod na dekada masasabi mo rin ang mga katagang... Psst I LOVED YOU! (with past tense)Complete
Never Be Alone (EDITING)
Highest rank: #8 Filipino Teen Fiction I'm not that actually 'masungit' actually friendly, palangiti, tawa ng tawa , sobrang saya ko pag kasama ko yung family ko at mga kaibigan ko ganyan ako dati, pero ngayon wala pa ata sa sampung tao ang kinakausap ko, lahat kase iniirapan ko, sinusungitan ko. Bakit ako nagkaganito? It just happen in one snap ONE SNAP my everything turns to nothing, they left me . I have this man who is always there for me the one comforting me in those times when I lost my family but then one day he needs to leave for his family I know they need him. I need to live for my self just myself alone. It turns out that I didn't talk to anyone except for school activities that I need also to communicate to them but just the school stuffs. Then one day may isang epal na nangtrip sakin, araw araw nya akong binibigyan ng sakit ng ulo sa mga kayabangan nya sobra! "hoy! bakit ang sungit mo?!" tanong nya habang habol habol nya ako pinagtitinginan na din kami "hoy kadin! pake mo ba?" sagot ko pabalik epal talaga hindi na nga pinapansin "crush mo ko no?" natigilan ako sa muli nyang tanong hinarap ko sya "kapal din ng pagmumukha mo eh no? napakayabang mo!" pagkatapos ko yung sabihin agad akong tumakbo ng mabilis nadinig ko pa yung nakakainis nyang tawa busit lang talaga! araw- araw kaming nagsisigawan pero isang araw akala ko bwebweltahan na naman nya ako ng mga kayabangan nya na hinintay pa nya ko sa labas ng classroom ko "ano!" walang imik kaya iniwan ko na pero bigla nyang hinawakan yung braso ko "Sungit manliligaw ako!" hindi ko alam kung isa sa mga trip nya to oh ano.Complete
My Possessive Bully (REPOSTED) (NEW VERSION)
THE BOOK PHOTO IS NOT MINE, CREDITS TO THE RIGHTFUL OWNER SOURCE: Pinterest 𝐒𝐘𝐍𝐎𝐏𝐒𝐈𝐒 Isa lang naman ang pangarap ko. Nais ko lang naman makapagtapos ng pag aaral at tuparin ang mga mithiin ko sa buhay Kung sana nakinig ako kay mama, hindi ko sana mararanasan ang bagay na ito Wala nman akong ginagawa, naging mabait naman akong tao at estudyante ngunit bakit na inaapi ang tulad ko? Hanggang sa dumating sya, akala ko, pag nakilala ko sya, magiging ligtas ako... Pero mali, akala ko sya ang saviour ko ngunit hindi... Isa din pala syang bully na walang ibang ginawa kundi pahirapan din ako... Makakayanan ko pa ba? Kaya ko pa ba? O kakayanin ko ba? Bakit pakiramdam ko nanghihina ako pag nasa tapat o harapan ko sya? Bakit di ko man lang magawang iligtas ang sarili ko? Bakit ba nag paubaya ako? Ayan tuloy, nahulog ako. Nahulog ako sa kanya. At dahil dun ay minahal ko sya. Dapat sinabi nalang nya noong una para hindi ko na kailangan umasa pa. Ano bang dahilan kung bakit ako nahulog sa isang lalaking toh na walang ibang ginawa kundi pahirapan at saktan ang puso ko Pagod na ko! Gusto ko nang sumuko at lumayo nalang sa kanya, pero itong taksil kong puso, nasaktan na nga, kumabog pa! Nakakainis! Ang hirap mag move on sa lalaking toh! Pero bakit ba kase sa t'wing lalayo ako para sa katahimikan, hinahabol nya naman ako at pinapahirapan. (REPOSTED KASE NADELETE KO)Complete
I accepted our limitations .I lost the ability to love long ago . I'm scared to believe anyone who offers me love.Because at the end of the day , I'm left alone crying embracing pain . How can I move through all the time with those memories without you? Gusto lang naman niyang makalimot pero bakit hindi niya magawa? Halos maraming panahon na rin ang kanyang ginugol para lang makalimot , pero hindi eh . Mahirap .Hindi madaling saktan ang isang taong walang ibang hangad kundi ang mapasaya siya . But yet , alway's remember na every Pain has a purpose ,di dahil nasaktan ka , Wala na dapat kase alway's tayong through the flow .It doesn't matter how slowly you go as long as you didn't stop (©) Hindi ayon kay Daylight ang tadhana ©AlrightsReserved2018
More detailsContent Guidelines