ELMA BAHÇELERİ

Zaman akıp geçiyor. Şimdi tek dostum yıldızlar. Bir de her ne kadar bulutların ardına gizlenmiş olsada ay. Elimde bir günlük. Soruyorum anneme ?

Neden beni sevmedin ?

Sonra bir karar alıyorum. Hayır hayır ! Bir hikaye yazıyorum, ya da masal. Başrolü ben ve beni çok seven annem. Ama hüzün bu hikayede de benimle. Çok sevdiğim annemi alıyor elimden. Bende gökyüzü belliyorum annemi. Bir gün gökyüzümüde kaybediyorum, her şey gibi...

Karanlığa mahkum kalıyorum. Esir düşüyorum beni boğan bu zifiri karanlığa. Hasret düşüyorum aydınlığa ve gökyüzüne, anneme. Sonra bir başka maviliğe saklıyorum annemi. Artık gözyaşımda bile o var. Mutlu oluyorum. Ve bir ses yankılanıyor zihnimde.

Gökyüzü yetim kaldı.

"Üzgünüm, gelmiyor elimden bir" şey.

Yıldızlarsa öksüz.

"Artık göremem onları."

Ay küskün kor geceye.

"Esir düştüm zifiri karanlığa."

Gökyüzü hasret aydınlığa.

"Üşüyorum, ölüyorum."

Gökyüzü korlarda yanıyor.

"Göremiyorum gökyüzünü."

Sadece bakıyorsun. Gör ve kanat çırp.

"Yok ki benim kanatlarım."

Uç kelebek, gökyüzü seni bekliyor.

"Ben kelebek değilim. Kelebekler özgürdür."

Sen gökyüzünün kelebeğisin. Gökyüzündeki kelebeksin. Sadece sığın gökyüzüne. Sığın ve özgür ol.

**********************************

Hikayenin ana konusu kızın kardeşini kaybettikten sonra yaşadığı zorlu süreç ve sıfırdan kurduğu hayatın üzerinde nasıl dimdik ayakta durduğudur. Aşka ise hikayemizin ana kraliçesi. Okuyunca ne demek istediğimi anlayacaksınız.😉

Ha bu arada lütfen hikayeye başlama tarihinizi bırakınız. Keyifli okumalar. 😊