"Τίποτα άλλο μπορείς να κάνεις εκτός από το να μασά ς αυτή την τσίχλα με τον τόσο εκνευριστικό σου τρόπο;" είπε με τον άγριο τόνο της φωνής του.
"Χα" ,γέλασα, "φυσικά και μπορώ να κανω. Μπορώ να κάνω πολλά... Ό,τι δεν μπορείς να φανταστείς!"
Αυτή ήταν άγρια και επιθετική. Δεν τα πήγαινε καλά με κανέναν. Ούτε με τον ίδιο της τον εαυτό. Ήθελε να γίνεται πάντα το δικό της. Δεν ήταν το κλασικό ήσυχο κορίτσι που περίμενε τον πρίγκιπα του παραμυθιού να την σώσει πάνω στο άσπρο άλογο.
Έσωζε πάντα αυτή τον εαυτό της...
Werde Teil der größten Geschichtenerzähler-CommunityErhalte personalisierte Geschichtenempfehlungen, speichere deine Favoriten in deiner Bibliothek und kommentiere und stimme ab, um deine Community zu vergrößern.
Κάτω από τον σκοτεινό ουρανό, με μάρτυρες τα αστέρια, τότε ήταν που ενώθηκαν οι ματιές μας. Εκείνη ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα ότι αυτός ο άνθρωπος ζούσε μέσα μου, ότι ανέπνεε από το δικό μου οξυγόνο, έβλεπε μέσα από τα δικά μου μάτια.