Sweet Dreams (Jeff the Killer)

Wciąż słyszę twój śmiech.

Rozlewa się po mojej głowie jak echo w pustej studni, głęboki, obcy, nienaturalnie długi.

Przez ciebie śmierć przestała być czymś odległym. Zbliżyła się, usiadła obok mnie i zaczęła szeptać. Z początku się bałam. Teraz słucham jej uważnie.

Zmieniłeś mnie. A może tylko obudziłeś coś, co zawsze we mnie było?

Ostrze styka się ze skórą. To nie boli tak, jak powinno. Ciepło spływa po nadgarstku, krople rozbijają się o stare deski podłogi. Każda z nich brzmi głośniej niż twój śmiech.

Ciemność nie nadchodzi nagle. Wpełza powoli, jakby chciała się upewnić, że już nie walcze.

A ty?

Czy stoisz nade mną?

Czy może to ja wreszcie stoję obok siebie?