KALAN SON IŞIĞIM

KALAN SON IŞIĞIM

  • WpView
    LECTURAS 1,108
  • WpVote
    Votos 625
  • WpPart
    Partes 11
WpMetadataReadContinúa
WpMetadataNoticeÚltima publicación sáb, ene 19, 2019
Hayatın ilk zorlamasında , bütün kapıların üzerine kapandığını hisseder insan. Ancak hiç ummadığı bir anda, tek bir kapının ardında, ufacık bir ışık beliriverir. Kimileri bu uşığa tutunup mutlu olurken, kimileri bu ışığa güvenmeyip karanlığa gömülü kalır. Mutlu olmayı başaran insanlardan bazıları bu mutluluklarının sonsuza kadar süreceğini zanneder. Ancak hayatın bazı süprizleri vardır. Bu süpriz kaybetmek olur bazen. Bu kez hayat ışığı doğrudan insanın karşısına çıkarmaz . Bazen ışık şükrün içine gizlenmiştir. ŞÜKREDEN ', BU İMTİHANDAN İBRET ALIRKEN , BİLMEYEN KARANLIĞA GÖMÜLÜ KALIR. Bakalım bu hikayede kim, neyi seçecek? Işığına tutunmayı mi, Karanlıkta kaybolmayı mi?
Todos los derechos reservados
#318
umut
WpChevronRight
Únete a la comunidad narrativa más grandeObtén recomendaciones personalizadas de historias, guarda tus favoritas en tu biblioteca, y comenta y vota para hacer crecer tu comunidad.
Illustration

Quizás también te guste

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • Vatan Uğruna
  • Sessiz Yemin
  • Karven
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG
  • FERAYE | NEFRETTEN AŞKA
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-
  • HEKİMOĞLU | Köy - Zoraki Evlilik
  • Halısaha |texting

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailme konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

Más detalles
WpActionLinkPautas de Contenido