AYRIM

Yüzümde buruk bir tebessüm ve gözlerimden taşmak üzere olan gözyaşlarımla karşımdaki yere bakıyordum.

Ona bakıyordum.

Bir sebepten dolayı ruhunun onu terk ettiği,
bedeninin onu karanlığa mahkum ettiği nemli toprağa bakıyordum. Gözyaşlarıma eşlik eden, gökyüzündeki bulutlardan damlayan yağmur taneleri oldu. Daha çok ağladım.
Tuzlu gözyaşlarım yağmura karıştı. Ağacımdaki yeşil kalan tek dal, diğer dallar gibi kuruyup gitmişti.

Yağmur yağıyordu işte. Neden ağacımın dallarında çiçekler açmıyordu?

Ve birisi çıktı karşıma, ağacımın dalında yetişen meyve oldu.