Tüm hayatımın gözlerimin önünden geçmesi, sadece o yeşil gözleri görmemden dolayıydı. Tüm acılarım, tüm sevinçlerim, hayatımın 16 yılı. Hepsinin birden o küçük, kusursuz yeşil gözlerin içinde olması fazla garip değil miydi ? Titreyen ellerimi hareket ettirmeye çalıştım. Gözyaşlarımı silip, o yüzü tekrar görmek için. Yapamadım. Daha çok ağlamaktan hiçbir şey yapamadım. Nefes alış verişlerim dengesizleşti. Vücudumu taşıyamayacağımı fark edince kendimi yere bıraktım. Ve birden her şey simsiyah oldu...
Bảo Lưu Mọi Quyền