Gece'nin Ayaz'ı

"Karanlığı seviyorsun. Karanlık iyidir." demesiyle gözlerimi ona çevirmeden başımı salladim.

"Bence de. Karanlık iyidir. Yalan dünyanın pisliklerini örter."

***

Gece, annesinin öldüğü geceden sonra tamamen kimsesiz olduğuna kanaat getirmiştir. Artık kendisini bir peri masallarında değilde karanlık bir hikayede buluyordu. Gece İntepe, o günden sonra pespembe hayatından vazgeçiyordu. Biliyordu. Bitmişti tamamen. Ama hikaye yeni başlıyordu değil mi ? Bu kadar çabuk son veremezdi.

"Sonunda kimsesiz kaldığıma göre, arkamda kimseyi bırakıp üzmeyeceğime göre artık bende ölebilirim... Ölebilirim bende değil mi anne? Yanına gelebilirim. Merak etme anne! Arkamda kimseyi bırakmadan geleceğim senin yanına!" Yüzümdeki göz yaşlarını sildim. Nihayet, babamada kavuşacaktım.. Daha mutlu olacaktım. Kesinlikle.

Ellerimi iki yanımda açtım. Gözlerimi kapattım. Derin bir nefes aldım. Nefesimi hızla tutup kendimi bıraktım. Uçuyordum. Cidden! Gidiyordum...! Sonunda denizin içine girmemle büyük bir su dalgalanma sesi ve benim 4 saniyeden sonra çırpınışım. Nihayet... nihayet..