Byle jak
- Reads 130
- Votes 1
- Parts 12
Max jest typem luzaka. Chodzi na imprezy, podrywa dziewczyny, lekceważy szkołę. Jednakże czy to na prawdę on? Pod maską imprezowicza skrywa się mały chłopiec, który został oskarżony przez własnych rodziców, o zabicie swojej siostry. Odtrącony, niezrozumiany Max upada na dno, lecz nagle pojawia się ktoś kto cierpi równie mocno jak on, kto równie mocno pragnie uwagi rodziców.
Czy Max i Sandra odnajdą to czego szukają? Czy znajda przy tym wspólny język? Przekonajcie się!
All Rights Reserved
#4
matura
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
Dym
Stałem pod drzewem, z oczami pełnymi łez. Dookoła było pełno płaczących ludzi. Płakali przeze mnie. Widziałem trumnę. Piękną, lakierowaną trumnę. Była otwarta. Widziałem jej rodziców. Płakali. Ne mogli uwierzyć, że ona... że ich córka to zrobiła. Zabiła się. Przeze mnie. Po pogrzebie zgłoszę się na policję. Dla niej. ,,Ponieś konsekwencje". Umarła na moich rękach. Patrzyłem na jej śmierć. I nic nie zrobiłem. Nie wiem jak długo stałem w tej uliczce. Dziesięć minut, pół godziny, godzinę... Znalazł mnie Nick. O nic nie pytał. Nie musiał. Och, co ja narobiłem!? Przepraszam cię Alex. Przepraszam! Jest mi tak cholernie wstyd! Tak cholernie przykro... Ale ty już tego nie słyszysz. Nie widzisz moich łez. Ja twoje widziałem. I tak strasznie tego żałuję! To jak żyjemy ma wielki wpływ na to, w jaki sposób umrzemy. Do końca swojego życia będę wiedział, że to ja cię zabiłem. To moja wina, wiem. Przepraszam? Nie... Za późno. Ile trzeba znieść, żeby mówić, że ma się problem? Ile trzeba się nacierpieć, żeby ludzie zaczęli brać cię na poważnie? Żeby przestali traktować cię jak nastolatka, która ,,dojrzewa"? Żeby przestali powtarzać, że ,,w twoim wieku to normalne"? Dużo. Bardzo, bardzo dużo. Czasem aż za dużo. A kiedy człowiek próbuje znieść więcej niż umie, to robi się nieciekawie. Alex próbowała. Ale przegrała tę walkę. Walkę z samą sobą. Dlatego trzeba umieć zauważać problem. U siebie, u przyjaciela, u wroga. Zanim będzie za późno. Jeżeli umiesz powstrzymać falę czyjegoś smutku, zrób to. Teraz. Bo jutro może już być za późno. Nie powtarzaj mojego błędu. Normalni ludzie nie niszczą innych ludzi. Zapamiętaj. Przepraszam, Alex. Żegnaj.Complete
Pakt z diabłem
Victoria Alvarez nie zna bezpieczeństwa. Jej ciocia i wujek traktują ją jak własność, a każdy dzień w ich domu to walka o przetrwanie. Samotna, skrzywdzona i pełna gniewu, nie wierzy w dobre intencje ludzi - zwłaszcza tych, którzy wydają się zbyt potężni, by im zaufać. A Mateo Monroe jest właśnie taki. Tajemniczy, niebezpieczny i mający władzę, której Victoria nie potrafi pojąć. Kiedy pojawia się w jej życiu, stawia przed nią propozycję - układ, który wydaje się niemożliwy do zaakceptowania. Victoria początkowo odrzuca jego ofertę, gardząc nim i jego światem, pełnym półświatka i przemocy. Ale życie uczy, że czasem nie ma dobrych wyborów. Gdy wujek nie oszczędza jej ciała ani ducha, Victoria podpisuje układ z Mateo - nie dlatego, że mu ufa, lecz dlatego, że to jedyne wyjście. Mimo że nie znosi mężczyzny stojącego po drugiej stronie stołu, wybiera mniejsze zło, mając nadzieję, że w jego cieniu uda jej się przetrwać. Między nimi rodzi się gra w pożądanie i władzę, w której każdy ruch może kosztować życie. Victoria szybko odkrywa, że nawet wśród ciemności można znaleźć przetrwanie... jeśli potrafi wytrzymać bliskość człowieka, którego nienawidzi.Complete
Niebieski motyl TOM II
Matematyka nie ma nic wspólnego z prawem? Bzdura. Gaja i Adrian wiedzą to doskonale. Kochają się i jej autyzm nie jest w tym związku przeszkodą. Ale to jedna strona tej historii; z drugiej Zuza podejmuje się obrony najtrudniejszego klienta w dotychczasowej karierze. Zapraszam Was na drugą odsłonę powieści o tym, że każdy ma prawo do miłości i zawsze znajdzie się ktoś, na kogo można liczyć:)Complete
Pobawmy się! / Tsukasa Yugi
Akayoru Nomura jest niską, nieśmiałą dziewczyną o szkarłatnych włosach. Jednak jej prawdziwa natura jest zupełnie inna... Aka w rzeczywistości jest potężną, stanowczą egzorcystką, która specjalnie zmienia szkołę by odpocząć od duchów (jej niedoczekanie ). Aka ma siedemnaście lat, ale przez jej niski wzrost wygląda jakby chodziła do pierwszej klasy liceum. Nie ma pojęcia, że przeprowadzenie się do Akademii Kamome na zawsze zmieni jej życie. Opowieść, która tu powstaje jest na podstawie opowieści Aidairo. Zapraszam do czytania!
kRzYk
OPOWIADANIE W TRAKCIE POPRAWEK ! O tej samej porze. Codziennie. Przynajmniej nigdy się nie spóźnia. Jedyna trwała rzecz w moim życiu. Niezliczone dni w zamknięciu. Budzę się z krzykiem. Nie pamiętam nawet co mi się śniło, co spowodowałoby mnie do krzyku. Jestem wykończona. Jestem wykończona ciągłym czekaniem na przerwanie mojej egzystencji. Czekaniem na poprawę mojego nędznego losu. Zostaje mi czekać. Czy już zawsze tak będzie ? Czy jestem skazana na wieczne cierpienie ? Zostaję mi tylko jedno. Muszę zacząć szeptać. □□□□□□□□□ Lydia Martin. Mieszkanka zakładu dla umysłowo chorych zwany Eichen Hause. Trzymana wbrew swojej woli. Poddawana licznym testom. Swoje życie spędziła odizolowana od reszty ludzi do czasu , gdy zostaje jej postawiona oferta nie do odrzucenia. Musi zacząć pracować dla rządu , który pragnie wykorzystać jej moce banshee. Na swej drodze spotyka Hellhounda , który zdaje się wiedzieć wszytko na jej temat. Ale on też prowadzi swoją własną grę. Czy Lydia i Stiles poradzą sobie z rosnącą liczbą wrogów ^^^^^^^^^ Z Teen Wolfem wspólnego ma tylko bohaterów, których ubóstwiam. Reszta to moja fantazja.Complete
Young Wolves
-Poznałam nowych ludzi, poznałam swoją pierwszą miłość, jestem czym jestem, właściwie to nie wiem czym dokładnie jestem. Ty potrzebujesz pomocy, a ja nie wiem co mam zrobić. Przypadkiem puścić kierownicę przy 200 km? -Cokolwiek zrobisz. Będę Cię wpierać. Jeśli chcesz puścić kierownicę, upewnij się, że ja też jestem na pokładzie. (Zawiera wulgaryzmy)Complete
Jak wytresować smoka „Smocze Jarzmo" - Fanfik
Na dalekiej północy, w osadzie Berk, smoki wciąż są wrogiem. Nie ma mowy o przyjaźni - tylko o przetrwaniu. Po jednej z największych bitew kilka z nich zostaje schwytanych, a młodzi wojownicy dostają nowe zadanie: nie zabić, lecz ujarzmić. Eksperyment szybko wymyka się spod kontroli. Jedni wierzą w siłę i łańcuch, inni w cierpliwość i zrozumienie. Każdy błąd kończy się krwią - i nie zawsze smoczą. To opowieść o pierwszych próbach oswojenia dzikich smoków. O strachu, dumie i cienkiej granicy między kontrolą a zaufaniem. Świat ten sam, klimat ten sam - ale żadnych cudów, żadnych cudownych przyjaźni. Tylko surowa rzeczywistość północy i odgłos skrzydeł w mroku. Fanfik inspirowany Jak wytresować smoka - w alternatywnej, bardziej realistycznej wersji świata. To alternatywna historia Berk - świat ten sam, lecz wydarzenia potoczyły się inaczej. Nie ma Czkawki ani Szczerbatka, nie ma cudownego pojednania między ludźmi a smokami. Są tylko pierwsze, brutalne próby ujarzmienia dzikich bestii. Surowa północ, walka o kontrolę i cienka granica między zaufaniem a strachem. To opowiadanie jest niekomercyjnym fanfikiem inspirowanym światem Jak wytresować smoka (DreamWorks Animation / Cressida Cowell). Wszystkie oryginalne postaci, miejsca i koncepcje należą do ich twórców. Nie roszczę sobie do nich żadnych praw ani nie czerpię z tego tytułu żadnych korzyści majątkowych. To jedynie fanowska, alternatywna interpretacja świata.Complete
Po drugiej stronie
"Przychodziła tu ostatnio często, kiedy nie mogła spać - widok nocnego nieba ją uspokajał. Mimo że miała już trzynaście lat, wolała nie wspominać rodzicom o swoich nocnych wycieczkach. Wpatrzyła się w księżyc, który tej nocy był wyjątkowo jasny. Powoli chował się za wierzchołkami gór, które otaczały niewielką wioskę. Nagle na tle księżyca zauważyła postać. Cień wyjrzał zza skały tylko na chwilę, lecz ona była pewna, że go widziała. Narastająca powoli ciekawość rozbudziła wyobraźnię i dziewczynka zyskała pewność, że już nie zaśnie. Ześlizgnęła się cichutko z dachu i ruszyła piaskową dróżką wijącą się pomiędzy domami. Wiedziała, że nie powinna opuszczać wioski nocą, ale coś ją ciągnęło." "Po chwili mrok stracił gęstość i zobaczyła, jak kamienne bloki oddalają się od siebie i znowu zamykają, tworząc niewielką jaskinię. Malutkie szczelinki w skale doprowadzały do jej wnętrza światło księżyca. Na środku sali tliło się niewielkie ognisko. Dziewczynka ostrożnie przykucnęła przy ogniu i wyciągnęła zmarznięte ręce. Nie zdążyła się zastanowić, kto go rozpalił. Rozmyślenia przerwał jej zimny głos rozchodzący się po jaskini. - Czekałem na ciebie, Analiz. Dziewczynka poczuła, że może mieć kłopoty."Complete
Stałem pod drzewem, z oczami pełnymi łez. Dookoła było pełno płaczących ludzi. Płakali przeze mnie. Widziałem trumnę. Piękną, lakierowaną trumnę. Była otwarta. Widziałem jej rodziców. Płakali. Ne mogli uwierzyć, że ona... że ich córka to zrobiła. Zabiła się. Przeze mnie. Po pogrzebie zgłoszę się na policję. Dla niej. ,,Ponieś konsekwencje". Umarła na moich rękach. Patrzyłem na jej śmierć. I nic nie zrobiłem. Nie wiem jak długo stałem w tej uliczce. Dziesięć minut, pół godziny, godzinę... Znalazł mnie Nick. O nic nie pytał. Nie musiał. Och, co ja narobiłem!? Przepraszam cię Alex. Przepraszam! Jest mi tak cholernie wstyd! Tak cholernie przykro... Ale ty już tego nie słyszysz. Nie widzisz moich łez. Ja twoje widziałem. I tak strasznie tego żałuję! To jak żyjemy ma wielki wpływ na to, w jaki sposób umrzemy. Do końca swojego życia będę wiedział, że to ja cię zabiłem. To moja wina, wiem. Przepraszam? Nie... Za późno. Ile trzeba znieść, żeby mówić, że ma się problem? Ile trzeba się nacierpieć, żeby ludzie zaczęli brać cię na poważnie? Żeby przestali traktować cię jak nastolatka, która ,,dojrzewa"? Żeby przestali powtarzać, że ,,w twoim wieku to normalne"? Dużo. Bardzo, bardzo dużo. Czasem aż za dużo. A kiedy człowiek próbuje znieść więcej niż umie, to robi się nieciekawie. Alex próbowała. Ale przegrała tę walkę. Walkę z samą sobą. Dlatego trzeba umieć zauważać problem. U siebie, u przyjaciela, u wroga. Zanim będzie za późno. Jeżeli umiesz powstrzymać falę czyjegoś smutku, zrób to. Teraz. Bo jutro może już być za późno. Nie powtarzaj mojego błędu. Normalni ludzie nie niszczą innych ludzi. Zapamiętaj. Przepraszam, Alex. Żegnaj.
More detailsContent Guidelines