SON

"Aslı sen anneni hatırlıyor musun?" Yanımda oturan Toprağa döndüm. Kahve kıvırcık saçları hep onunla konuşurken dikkatimi dağıtıyordu.
"Hayır ama hatırladığım tek şey sarı saçları." Toprak gülümsedi.
Annesiz ve babasız çocuklardık biz. Elimizde küçük birer parça ekmek vardı. Sertlerdi. Belkide 2-3 günlüktü. Küçük bir parça elimizle zorla kopartıp ağzımıza atardık sonrada tükürüğümüzle yumuşatana kadar ağzımızda bekletirdik.
Ayakkabılarımız yoktu. Eski yarısı yırtık terliklerimiz vardı. Toprağın sık sık kolu kırılırdı. Hep döverlerdi onu Sadettin abi.
"Peki ya sen?" Toprak derin bir iç çekti.
"Hiç görmedim." Yüzüm buruşmuştu.
"Ben senin annen olurum." Şaşkınca bana baktı. Gözleri kocaman açılmıştı. Kendisi ise gülümsüyordu.
"Gerçekten mi?" Başımı salladığımda bana küçük elleriyle kocaman sarıldı. Bende küçük ellerimi ona doladım.
"Sen benim en güzel çocukluğumsun." Birbirimize bakıp gülümsedik. En güzel çocukluğumuzdu.